Przedstawiciel Thermomix Chełmno – prezentacja u Ciebie w kuchni

Przywilej chełmiński, odnowiony 1 października 1251 roku, dał całemu państwu zakonnemu coś, czego wcześniej nie było: jednolite wzorce miernicze. Włókę, pręt, korzec i wspólną monetę. Na tym prawie lokowano potem dwieście dwadzieścia pięć miast i tysiąc trzysta sześćdziesiąt cztery wsie.

Samo Chełmno jest zastosowaniem tej miary. Ulice przecinają się pod kątem prostym, rynek ma sto jedenaście na sto pięćdziesiąt sześć metrów, a każda ulica ma z góry przyjętą szerokość dwóch i pół pręta chełmińskiego. Miasto zostało wymierzone, zanim je zbudowano.

Interesuje mnie tu jedna rzecz: korzec był miarą objętości. Mierzył, ile zboża wchodzi do naczynia — a nie ile ono waży.

I dokładnie ten sam wybór robimy w kuchni przy każdym przepisie, sięgając po szklankę zamiast po wagę. To jest, moim zdaniem, powód numer jeden, dla którego to samo ciasto raz wychodzi, a raz nie.

Bo szklanka mąki nie jest stałą wielkością. Mąka nabrana szklanką prosto z torebki jest ubita. Przesiana jest napowietrzona i tej samej szklanki wchodzi wyraźnie mniej. Mąka, która stała w wilgotnej kuchni, waży więcej niż ta z suchej szafki. Jedna szklanka, trzy różne ilości — a przepis nie ma jak o tym wiedzieć.

Przy płynach problem nie istnieje i warto to powiedzieć wyraźnie, żeby nie wpaść w drugą skrajność. Płynu nie da się ubić ani napowietrzyć. Szklanka mleka to zawsze tyle samo mleka i nikt nie musi go ważyć.

Kłopot dotyczy więc wyłącznie rzeczy sypkich: mąki, cukru pudru, kakao, płatków, orzechów, wiórków. Wszystkiego, co można nasypać luźno albo ubić.

I jeszcze jedno zastrzeżenie, żeby nie robić z wagi fetyszu: przy gotowaniu obiadu to nie ma najmniejszego znaczenia. Zupa wybaczy wszystko, gulasz też, a garść to zupełnie sensowna jednostka. Znaczenie ma przy wypiekach, bo tam proporcja mąki do reszty decyduje o strukturze — i tam jedna szklanka za dużo zamienia ciasto w coś zupełnie innego.

Waga kuchenna jest przy tym tania i rozwiązuje sprawę raz na zawsze. Ma też drugą zaletę, o której mało kto myśli przy zakupie: pozwala ważyć wszystko po kolei wprost do jednej miski, zamiast brudzić kolejne naczynia po drodze.

Nie znaczy to, że stare przepisy pisane w szklankach są złe. One po prostu zakładały, że ktoś zna swoją szklankę i swoją mąkę. To jest miara lokalna — dokładnie jak korzec, który działał w granicach jednego państwa i przestawał działać za nimi.

Teraz o sprzęcie. Thermomix ma wbudowaną wagę i uważam to za jedną z jego najbardziej niedocenianych funkcji — nikt jej nie sprzedaje, a używa się jej przy każdym pieczeniu. Waży wszystko po kolei do tego samego naczynia, więc cały ten problem znika sam, razem z górą brudnych miarek.

Uczciwie tylko dodam, że waga ma swoją dokładność. Przy bardzo małych ilościach — szczypcie drożdży, kilku gramach proszku — trzeba liczyć się z tym, że nie odczyta ich precyzyjnie, i takie rzeczy odmierza się miarką albo łyżeczką. To nie wada, tylko fizyka; żadna waga kuchenna tego nie robi inaczej.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli pieczesz i chcesz zobaczyć, jak działa ważenie wszystkiego do jednego naczynia — powiedz to przy umawianiu.

Do całego miasta — od rynku i starówki w obrębie murów po osiedla poza nimi i domy przy drogach wylotowych. Dojeżdżam też do wsi w okolicznej gminie wiejskiej.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.