Przedstawiciel Thermomix Iłowa – prezentacja u Ciebie w kuchni

Park pałacowy w Iłowej zajmuje dwanaście i pół hektara, a założył go na początku XX wieku Friedrich von Hochberg, właściciel majątku w latach 1902–1921, miłośnik sztuki ogrodowej i znawca kultury Orientu. Jest w nim ogród japoński: staw z czterema wysepkami, dwie połączone mostkami — jeden oryginalny, piaskowcowy — latarnia japońska i symbolicznie układane kamienie. Według ustaleń konserwatorskich wrocławski ogród japoński, urządzony w 1913 roku, powstał w oparciu właśnie o to wcześniejsze, iłowskie założenie z 1905.

Skoro więc japońskie pojęcie trafiło do lubuskiego miasteczka ponad sto lat temu, napiszę o innym japońskim pojęciu, które do polskich kuchni trafiło znacznie później — a opisuje coś, co znamy od zawsze.

Każdy zna tę sytuację: danie jest doprawione, sól jest, pieprz jest, a mimo to „czegoś w nim nie ma”. To „coś” ma nazwę — umami — i jest smakiem, którego nie było w szkolnym podziale na słodki, słony, kwaśny i gorzki. Nazwano go w Japonii, ale nie ma w nim nic egzotycznego.

Pełno go bowiem w rzeczach, które stoją w każdej polskiej kuchni: w suszonych grzybach, w dojrzewającym serze, w pomidorach — zwłaszcza suszonych i w koncentracie — w wywarze gotowanym na kościach, w kiszonkach, w wędzonce i w cebuli smażonej naprawdę długo.

Polska kuchnia używa go od zawsze, tylko go nie nazywa. Do rosołu idą kości, a nie samo mięso. Do bigosu suszone grzyby. Do sosu łyżka koncentratu. Nikt tego nie tłumaczy teorią, ale wszyscy wiedzą, że bez tego jest inaczej.

Praktyczny wniosek jest jeden i naprawdę zmienia gotowanie. Gdy daniu „czegoś brakuje”, odruchowo dosalamy — a bardzo często brakuje mu właśnie tego, a nie soli. Dosalanie w takiej sytuacji prowadzi tylko do dania słonego, któremu nadal czegoś brakuje.

Zamiast tego warto dodać łyżkę czegoś z tej listy: kilka suszonych grzybów, trochę startego dojrzewającego sera, odrobinę koncentratu pomidorowego, kawałek wędzonki. Efekt jest natychmiastowy i zwykle zaskakujący dla kogoś, kto robi to pierwszy raz.

Jest przy tym rzecz, na której opiera się cała sztuka dobrych wywarów: te składniki się wzmacniają. Dwa z nich użyte razem dają więcej niż każdy osobno — grzyby z pomidorem, kości z cebulą, ser z wędzonką. Stąd bierze się głębia, której nie da się osiągnąć jednym składnikiem, choćby najlepszym.

Warto też wiedzieć, że suszenie i dojrzewanie ten smak zagęszczają. Dlatego suszony grzyb daje go znacznie więcej niż świeży, a stary, twardy ser więcej niż młody i łagodny. To nie jest kwestia jakości, tylko czasu.

I ostrzeżenie, bo łatwo tu przesadzić. W nadmiarze robi się z tego ciężko i mdło — danie zaczyna być duszne, jednostajne, męczące po kilku kęsach. To nie jest przyprawa, którą się sypie; to jest coś, czego dodaje się odrobinę i przestaje.

Najprostszym domowym źródłem pozostaje dobrze zrobiony wywar i nic go nie zastąpi. Kto ma w zamrażarce porcję porządnego wywaru, ma pod ręką rozwiązanie na większość dań, którym „czegoś brakuje”.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie doda smaku, którego w składnikach nie ma. Żadna funkcja tego nie załatwi i żadne urządzenie tego nie potrafi — to zostaje po stronie tego, co włożysz do naczynia.

Robi natomiast dwie rzeczy, które akurat tutaj są praktyczne. Gotuje wywar bez pilnowania, przez długi czas i bez stania obok. I miele suszone grzyby oraz twardy ser na proszek, którym można doprawiać jak przyprawą — a to jest najprostszy sposób, żeby mieć ten smak stale pod ręką, w małym słoiczku obok soli.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedzcie przy umawianiu, czy gotujecie zupy na wywarze. Jeśli tak, pokażę wywar robiony bez pilnowania — to jedna z najbardziej praktycznych rzeczy w tym urządzeniu.

Do całego miasta i do wszystkich dziesięciu sołectw. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.