Przedstawiciel Thermomix Łomianki – prezentacja u Ciebie w kuchni

Kępę Kiełpińską założono w 1803 roku na podmokłym terenie przy Wiśle. W latach sześćdziesiątych XIX wieku gospodarowało tam około dwudziestu dwóch gospodarzy na czterystu czternastu morgach, a utrzymywali się z hodowli, sadownictwa i rybołówstwa. Ich produkty — nabiał, owoce, ryby — cieszyły się popularnością na warszawskich targach. Wszystkie miały jedną wspólną cechę: nie znosiły zwłoki. Towar, który jedzie do miasta rano, musi być sprzedany tego samego dnia, bo następnego już nie jest tym samym towarem.

My tego napięcia nie mamy — mamy lodówkę. Ale przenieśliśmy się w drugą skrajność: robimy zakupy raz na kilka dni, wkładamy wszystko razem i potem jemy „to, na co mamy ochotę”. I stąd bierze się prawie całe wyrzucanie jedzenia w domach.

Rzecz, którą warto sobie uświadomić, brzmi: kolejność jest ważniejsza niż ilość. Te same zakupy, zjedzone w innej kolejności, dają albo pełen tydzień, albo trzy dni i sporo w koszu. To nie jest kwestia dyscypliny ani planowania jadłospisu — wystarczy wiedzieć, co ma ile czasu.

Hierarchia jest w praktyce prosta i warto ją mieć w głowie przy rozpakowywaniu siatek.

Tego samego dnia albo najpóźniej następnego: ryba, podroby, mielone mięso, sałata i roszponka, miękkie zioła, maliny i truskawki, wszystko kupione na wagę jako gotowe. To jest lista rzeczy, które planuje się na pierwszy obiad, a nie na „kiedyś w tygodniu”.

Dwa, trzy dni: mięso w kawałku, twaróg, dojrzałe awokado, brokuł, kalafior, ogórek. Tydzień i dłużej: marchew, seler, kapusta, jabłka, cytrusy, jajka, sery twarde. A tygodniami, w ciemnym i chłodnym miejscu: ziemniaki, cebula, czosnek, dynia.

Jedna rzecz z tej listy zaskakuje ludzi najczęściej: mięso mielone psuje się znacznie szybciej niż dokładnie ten sam kawałek w całości. Powód jest czysto fizyczny — po zmieleniu ma wielokrotnie większą powierzchnię. To ta sama zasada, o której pisałam przy innym mieście, i dlatego mielone kupuje się na dziś, a nie na pojutrze.

Najprostszy system, jaki znam, nie wymaga żadnych list. Wystarczy układać zakupy w lodówce od lewej do prawej według tego, co trzeba zjeść najpierw — a nie według kategorii, jak w sklepie. Wtedy sama lodówka podpowiada, co dziś ugotować, i nic nie ginie z tyłu półki.

Warto też planować tylko pierwsze dwa dni, a resztę zostawić luźno. Produkty o długim życiu i tak poczekają, a sztywny jadłospis na siedem dni rozpada się zwykle w środę.

Mrożenie jest przy tym decyzją podejmowaną na zakupach, nie ratunkiem w ostatniej chwili. Jeśli kupujecie mięso na kilka obiadów, dzieli się je i mrozi od razu po powrocie — wtedy jest w najlepszym stanie. Mrożenie czegoś, co „zaraz się zmarnuje”, ratuje mniej, niż się wydaje.

I jeszcze jedno: data na opakowaniu mówi znacznie mniej niż to, czy produkt był już otwarty. Otwarty jogurt, otwarta śmietana i otwarta wędlina żyją własnym kalendarzem, którego na wieczku nie ma.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie przedłuża trwałości niczego. Nie ma takiej funkcji i nie będzie.

Zmienia natomiast jedną rzecz, która w praktyce decyduje o wszystkim: skraca drogę między „to się zaraz zmarnuje” a „to już jest zupą, pastą albo przecierem”. Ta droga jest w domowej kuchni zwykle za długa — wieczorem nikt nie ma siły zaczynać gotowania od zera, więc warzywa zostają na jutro, a jutro jest już za późno. Kiedy zajmuje to kilka minut i jedno naczynie, decyzja zapada inaczej. To jest cały mechanizm i nie ma w nim nic magicznego.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli macie warzywa, które trzeba zużyć w tym tygodniu — powiedzcie przy umawianiu. Chętnie z nich ugotuję zamiast przywozić swoje.

Do całego miasta — na Buraków, do Dąbrowy Leśnej, Rajskiej i Zachodniej, do Łomianek Centralnych, Górnych, Starych, Majowych i Prochowni. Dojeżdżam też do sołectw gminy: Łomianek Dolnych, Dziekanowa Leśnego, Kiełpina i Kępy Kiełpińskiej.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość, ulicę i numer domu. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.