Przedstawiciel Thermomix Mieszkowice – prezentacja u Ciebie w kuchni

W 1631 roku w Mieszkowicach podpisano układ między dwiema odległymi od siebie stronami. W mieście, które i wtedy, i dziś liczyło kilka tysięcy mieszkańców.

Najciekawsze jest w tym to, czego się nie stało. Żadna ze stron nie zmieniła zdania. Nie doszło do tego, żeby obie nagle zaczęły chcieć tego samego. Zostały przy swoim — i ustaliły dokładnie to, co dało się ustalić.

W domu, w którym każdy je co innego, próbuje się zwykle odwrotnie i stąd bierze się cała awantura.

Próbuje się doprowadzić do tego, żeby wszyscy chcieli tego samego obiadu. To się nie udaje nigdy i kończy się na dwa sposoby: albo kłótnią przy stole, albo gotowaniem trzech różnych rzeczy przez jedną osobę.

Działa za to coś, co z zewnątrz wygląda na ustępstwo, a jest po prostu techniką: wspólna baza i osobne dodatki. Jedna rzecz robiona dla wszystkich, a to, co kto do niej dokłada albo z niej wyjmuje, zostaje po stronie jedzącego.

Nie podam przykładów — to byłaby instrukcja kulinarna, a od tego nie jestem. Zasada jest ważniejsza od przykładu i działa w każdej kuchni, w której ktoś ją zastosuje.

Druga rzecz jest jeszcze ważniejsza i najczęściej się ją pomija. Trzeba wiedzieć, czego kto nie je — i traktować to jako informację, a nie jako stanowisko do negocjacji. Lista „czego nie jemy” jest w większości domów zaskakująco krótka i to właśnie ona wyznacza całe pole, na którym da się cokolwiek ustalić.

Nie oceniam przy tym niczyich wyborów i nie pytam o powody. Powód nie jest mi do niczego potrzebny — do dobrania dania wystarczy sama informacja, a reszta to nie moja sprawa.

Uczciwie o drugiej stronie, bo to nie jest zachęta do kapitulacji. „Wspólna baza i osobne dodatki” nie znaczy, że jedna osoba ma gotować osobno dla każdego. Gotowanie na życzenie jest obciążeniem, które spada zawsze na tę samą osobę, i dlatego kończy się po kilku tygodniach — a potem wraca kłótnia, tylko z większym zmęczeniem.

Na koniec o urządzeniu i bez przesady. Ono nie rozstrzygnie sporu o smak i nikogo nie przekona do niczego.

Ułatwia dokładnie jedną rzecz: zrobienie wspólnej bazy bez stania przy garnku. Czas, który przez to zostaje, można przeznaczyć na to, co przy takim stole naprawdę robi różnicę — czyli na dodatki. To wszystko. Realne, ale niewielkie, i wolę tak to nazwać.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, czego u Was ktoś nie je. Wystarczy sama lista — o powody nie pytam i nie są mi potrzebne.

Do całego miasta — w obrębie dawnych murów i poza nimi — i do wszystkich dwudziestu sześciu miejscowości w gminie. Bez wyjątku i bez dopłaty za odległość.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.