Przedstawiciel Thermomix Milicz – prezentacja u Ciebie w kuchni

W 1914 roku milickie stawy zajmowały sześć tysięcy dwieście dwanaście hektarów i dawały trzysta ton ryb rocznie.

Dziś gospodaruje się tu na około sześciu tysiącach trzystu sześćdziesięciu ośmiu hektarach — i wychodzi z nich od tysiąca pięciuset do tysiąca ośmiuset ton.

Powierzchnia urosła o niecałe dwa i pół procenta. Wynik — pięcio- do sześciokrotnie.

Cała ta różnica jest w metodzie. W trzyletnim cyklu, w tym, że roczniki trzyma się w osobnych stawach, w karmieniu wyłącznie pszenicą i kukurydzą. Nikt nie dokupił ziemi — ziemia jest praktycznie ta sama, co sto lat temu.

W kuchni odruch mamy dokładnie odwrotny.

Kiedy coś nie wychodzi, dokupujemy. Nie starcza czasu — kupujemy sprzęt. Nie starcza pomysłów — kupujemy książkę. Czegoś brakuje — kupujemy to coś. Odruch jest tak silny, że rzadko sprawdzamy, czy problem w ogóle leżał po stronie zasobu.

Bo prawie zawsze zasób jest ten sam, a zmienia się to, w jakiej kolejności się go używa.

Które danie zaczyna się pierwsze, bo trwa najdłużej. Co może pracować bez nadzoru, a co wymaga stania obok. Co da się zrobić w czasie, gdy i tak czekasz na coś innego. Co trzeba mieć gotowe, zanim w ogóle się zacznie, żeby nie przerywać w połowie. To wszystko nie kosztuje ani złotówki i wciąż to pomijamy, bo nie da się tego kupić.

Dopowiem od razu, bo temat jest blisko: nie piszę tu o urządzaniu kuchni. Nie o tym, gdzie co postawić, co mieć pod ręką i jak rozplanować blat. Piszę o kolejności w czasie — a to zupełnie inna rzecz niż układ w przestrzeni.

Uczciwie o drugiej stronie, bo ta historia ma też ciemniejszą połowę: czasem zasobu naprawdę brakuje i żadna metoda tego nie nadrobi. Pod koniec osiemnastego wieku stawów było tu ponad trzynaście tysięcy hektarów i w dziewiętnastym wieku powierzchnię mocno zredukowano. Metoda tej redukcji nie odwróciła. Zrobiła co innego: z tego, co zostało, wyciągnęła pięć razy więcej niż sto lat temu.

I na koniec o urządzeniu — czyli o zakupie, czyli dokładnie o tym odruchu, który tu podważam.

Thermomix ma sens wtedy, gdy zmienia kolejność pracy: bo gotuje z ustawioną temperaturą i mieszaniem, więc przestaje wymagać stania obok, i można w tym czasie zrobić coś innego. Nie ma sensu wtedy, gdy ma naprawić brak czasu samym swoim istnieniem. Żaden sprzęt tego nie robi, mój też nie.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, o której zwykle zaczynacie robić obiad i o której siadacie do stołu. Z tych dwóch godzin wynika więcej niż z listy sprzętu.

Do całego miasta i do wszystkich czterdziestu dziewięciu wsi w gminie — a gmina jest bardzo duża, ponad czterysta trzydzieści kilometrów kwadratowych. Do Rudy Sułowskiej i do najdalszych miejscowości też przyjadę, bez dopłaty.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.