Przedstawiciel Thermomix Chocz – prezentacja u Ciebie w kuchni

Gminę Chocz opisuje się jako typowo rolniczą. I to jest prawda. Jednocześnie jej lesistość wynosi trzydzieści dziewięć i osiem dziesiątych procenta — najwięcej spośród wszystkich gmin, o których pisałam w Wielkopolsce. Prawie dwie piąte powierzchni to las.

Oba zdania są prawdziwe i żadne z nich nie jest błędne. To nie jest sprzeczność, tylko niepełność: jedno zdanie wybiera jedną cechę i przez to wygląda, jakby opisywało całość. A opisuje tylko to, co wybrał ten, kto je napisał.

Dopowiem, bo to leży blisko: pisałam już gdzie indziej o urzędowym opisie, w którym liczba była po prostu błędna — tu nie ma żadnego błędu, opis jest prawdziwy. I drugie rozróżnienie, ważne, bo o lasach już raz pisałam: tam zestawiałam ze sobą dwie wielkości i jedna okazała się większa od drugiej. Tutaj zestawiam liczbę ze zdaniem, a to zupełnie inna para.

Piszę o tym, bo własną kuchnię opisujemy jednym słowem i potem to słowo za nas decyduje.

„Mam małą kuchnię.” „Mam ciemną kuchnię.” „U mnie jest za mało miejsca.” Każde z tych zdań jest zwykle prawdziwe. I każde jest niepełne dokładnie tak samo jak zdanie o gminie rolniczej — bo pomija wszystko inne, co o tej kuchni można powiedzieć.

Problem w tym, że takie zdanie zaczyna rozstrzygać. Ktoś nie sprawdza rozwiązania, bo „u mnie i tak się nie zmieści”. Ktoś nie przestawia sprzętu, bo „u mnie jest ciemno”. Decyzja zapada nie na podstawie kuchni, tylko na podstawie jednego zdania o niej — często wypowiedzianego dawno i od tamtej pory niesprawdzonego.

Ruch jest jeden i zajmuje chwilę: dopisać drugą cechę. Nie „mała kuchnia”, tylko „mała kuchnia z długim blatem”. Nie „ciemna”, tylko „ciemna, ale z oknem nad zlewem”. Nie „za mało miejsca”, tylko „za mało szafek, za to wolna cała lodówka”. Drugie zdanie natychmiast otwiera rzeczy, które pierwsze zamykało.

Uczciwie o drugiej stronie, bo jednozdaniowe opisy są potrzebne. Bez nich nie da się o niczym rozmawiać ani niczego zaplanować — także ja, umawiając się na prezentację, pytam o jedno zdanie o Waszej kuchni, bo muszę wiedzieć, czego się spodziewać. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy zdanie zastępuje oglądanie.

I uczciwie o sprzęcie, bo to samo dotyczy zdań o sobie. „Ja nie gotuję”, „ja się do tego nie nadaję”, „u nas i tak nikt tego nie będzie używał” — nie namawiam nikogo, żeby zmieniał zdanie o sobie, i nie jest moją rolą nikogo przekonywać. Mówię tylko tyle: warto sprawdzić, czy taki opis jest jeszcze aktualny, zanim rozstrzygnie za Was zakup na kilka lat.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, ile macie wolnego blatu i gdzie jest najbliższe gniazdko. Brzmi prozaicznie, a bardzo często rozstrzyga.

Do całego miasta i do wszystkich jedenastu sołectw w gminie. W gminie leżą między innymi: Piła, Kwileń, Józefów, Niniew, Brudzew, Nowolipsk, Stara Kaźmierka, Nowa Kaźmierka, Stary Olesiec i Nowy Olesiec. Wszędzie bez dopłaty.

Trzy uwagi. Pierwsza, adresowa i zaskakująca: jedna ze wsi gminy nazywa się Piła — tak samo jak duże miasto na północy Wielkopolski. Zdanie „jadę do Piły w powiecie pleszewskim” jest całkowicie poprawne, a brzmi jak pomyłka. Warto też pamiętać, że Kaźmierka i Olesiec występują w wersji starej i nowej. Druga: najstarszy zapis nazwy miasta brzmi „Chodecz”, a Chodecz to osobne miasto w powiecie włocławskim — przy umawianiu przez internet warto dopowiedzieć powiat. Trzecia, językowa: mówi się „do Chocza” i „w Choczu”, a przymiotnik brzmi „chocki”, nie „choczowski”.