Przedstawiciel Thermomix Gdańsk – prezentacja u Ciebie w kuchni

Przez wieki siadali tu do stołu ludzie z różnych stron i dochodzili do ceny. Wykorzystam to do sytuacji, która jest najczęstszą realną przeszkodą przy tym zakupie i o której nikt nie pisze: w domu jedna osoba chce, a druga nie.

Zacznę od zdania, które jest tu najważniejsze: nie jestem niczyją sojuszniczką przeciwko drugiej osobie w tym domu. Zdarza się, że ktoś dzwoni i mówi „przyjedź, może Ciebie posłucha”. Nie robię tego. Sprzedawca, który wchodzi do mieszkania i pomaga jednej stronie przycisnąć drugą, robi coś nieprzyzwoitego, a przy okazji szkodzi też kupującym — bo sprzęt kupiony w ten sposób bywa potem obciążony pretensją i stoi.

To, co robię, wygląda inaczej. Wolę, żeby osoba sceptyczna była na spotkaniu, niż żeby jej nie było. Nie po to, żeby ją obrobić, tylko dlatego, że inaczej będzie się wypowiadać o czymś, czego nie widziała — a to nigdy nie kończy się dobrze.

Druga rzecz: „nie chcę” prawie nigdy nie znaczy po prostu „nie chcę”. Zwykle stoi za tym jeden z trzech konkretów i warto go wydobyć, bo każdy wymaga innej odpowiedzi.

Najczęstszy jest pierwszy: za drogo. To nie jest zarzut do obalania, tylko fakt do policzenia. Wtedy siadamy do liczb — cena, rata przy różnych okresach, co się zmienia w domowym budżecie — i albo to wychodzi, albo nie wychodzi. Jeśli nie wychodzi, mówię to wprost.

Drugi: „kupimy i będzie stać”. Ten zarzut jest uzasadniony, bo tak się rzeczywiście zdarza i nie mam zamiaru temu zaprzeczać. Odpowiadam na niego jedynym sensownym sposobem: pytam, co jecie w tygodniu, i sprawdzamy na spotkaniu, czy to, co gotujecie naprawdę, da się w tym zrobić. Jeśli okaże się, że Wasza kuchnia to głównie smażenie i pieczenie — powiem, że ten sprzęt nie jest dla Was.

Trzeci: „lubię gotować po swojemu i nie chcę tego zmieniać”. To jest najbardziej uczciwy z zarzutów i najmniej podatny na argumenty, bo dotyczy nie sprzętu, tylko przyjemności. Jeśli ktoś odpoczywa przy krojeniu, żadna oszczędność czasu nie jest dla niego zyskiem — to jest strata. Wtedy naprawdę lepiej nie kupować.

I rzecz ostatnia, praktyczna: jeśli po spotkaniu odpowiedź nadal brzmi „nie”, to jest normalne zakończenie, a nie porażka. Nie dzwonię potem z ofertą, która „ważna tylko do piątku”, i nie wracam do tematu przez znajomych. Zostawiam telefon i tyle.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli w domu ktoś jest sceptyczny, powiedzcie o tym przy umawianiu i wybierzcie porę, o której ta osoba nie wraca właśnie z pracy. To jedyna rada organizacyjna, jakiej tu udzielę.

Do wszystkich, bez dopłaty za dojazd.

Przy umawianiu wystarczy podać dzielnicę. Wpływa to na porę spotkania, a nie na jego koszt.