Przedstawiciel Thermomix Kłecko – prezentacja u Ciebie w kuchni

O grodzie w Kłecku źródło pisze, że musiał istnieć już w IX wieku. Pierwsza wzmianka pisana pochodzi z XIII wieku, a prawa miejskie Kłecko otrzymało w 1265 roku.

Zwróćcie uwagę na słowo „musiał”. Ta wcześniejsza data nie jest zapisem — jest wnioskiem, odtworzonym z tego, co zostało w ziemi. Miejsce istniało, ludzie tam mieszkali, tylko że nikt tego wtedy nie zanotował. Między istnieniem a zapisaniem leży jakieś cztery stulecia, które ktoś musiał później zrekonstruować.

Dopowiem, bo to leży blisko: pisałam już gdzie indziej o mieście, po którym został dokument, a nie zostały rzeczy. Tutaj jest dokładnie odwrotnie — rzeczy zostały, a dokumentu nie ma. I jeszcze jedno rozróżnienie: pisałam też o mieście, w którym pamięć podawała większą liczbę niż rejestr; tu nie ma żadnej liczby do zawyżenia, jest tylko cisza tam, gdzie mógłby być zapis.

Piszę o tym, bo w każdej kuchni jest dokładnie taka cisza i wszyscy o niej wiemy.

Zapisujemy rzeczy odświętne. Ciasto na Wielkanoc, sposób na wigilijne danie, coś, co robi się raz w roku i za każdym razem trzeba sprawdzić, jak to było. A to, co gotujemy w każdy wtorek od dwudziestu lat, nie ma zapisu nigdzie. Wydaje się zbyt oczywiste, żeby je notować.

Tyle że oczywiste jest wyłącznie dla tej jednej osoby, która to robi. Dla wszystkich innych to wiedza, której nie ma. I okazuje się to zwykle w najmniej wygodnym momencie: ktoś wyjeżdża na dłużej, ktoś przestaje gotować, ktoś po prostu nie ma jak — i nagle najczęściej jedzone danie w domu nie ma żadnego opisu. Zostaje odtwarzanie z pamięci i zdanie „u mamy wychodziło inaczej”.

Ruch jest jeden i naprawdę zajmuje jedno popołudnie. Wybierzcie trzy dania, które robicie najczęściej, i spiszcie je — kolejność i ilości, po kilka linijek każde. Nie dla siebie, bo Wy pamiętacie. Dla kogoś, kto kiedyś będzie musiał to zrobić bez Was. Kartka w szufladzie wystarczy.

Uczciwie o drugiej stronie, bo nie wszystko da się zapisać i nie ma sensu udawać, że da. „Aż będzie dobre”, „aż zgęstnieje”, „aż zapachnie” — to nie jest lenistwo ani tajemniczość, tylko realna wiedza, której kartka nie przenosi. Takich rzeczy uczy się przez patrzenie i przez robienie obok kogoś. Zapis nie zastąpi wprawy i nigdy nie zastąpił.

I uczciwie o sprzęcie, bo tu też nie chcę obiecywać za dużo. Thermomix prowadzi przez przebieg krok po kroku i pod tym względem faktycznie przechowuje „jak to było”. Ale przechowuje przebieg, a nie sposób — nie odda tego, co ktoś robi ręką, wyczuciem i z przyzwyczajenia. To dobre narzędzie do tego, żeby domowe dania dały się powtórzyć, a nie do tego, żeby zastąpić osobę, która je wymyśliła.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, ile macie wolnego blatu i gdzie jest najbliższe gniazdko. Brzmi prozaicznie, a bardzo często rozstrzyga.

Do całego miasta i do wszystkich dwudziestu trzech sołectw w gminie. Nazywają się między innymi: Czechy, Polska Wieś, Wilkowyja, Dębnica, Działyń, Dziećmiarki, Charbowo, Michalcza, Sulin, Świniary, Waliszewo, Zakrzewo, Kamieniec, Komorowo, Kopydłowo, Pomarzany i Brzozogaj. Wszędzie bez dopłaty.

Dwie uwagi, bo to nazwy z pułapkami. Pierwsza, adresowa i dość zabawna: w tej jednej gminie leżą obok siebie wieś Czechy i wieś Polska Wieś, a do tego Wilkowyja — nazwa, która w mowie potocznej znaczy coś zupełnie innego, a tutaj jest po prostu urzędową nazwą miejscowości. Zdanie „jadę do Czech w gminie Kłecko” jest całkowicie poprawne. Druga, językowa i ważniejsza: Kłecko to nie Kłodzko. Nazwy różnią się dwiema literami w środku i odmieniają się identycznie — „w Kłecku” i „w Kłodzku” — więc zdanie poprawne gramatycznie może dotyczyć nie tego miasta. Przy umawianiu warto powiedzieć „Kłecko w powiecie gnieźnieńskim”. I jeszcze: mówi się „w Kłecku”, nie „w Kłeckie”, oraz „do Kłecka”, nie „do Kłecko”.