Przedstawiciel Thermomix Michałowo – prezentacja u Ciebie w kuchni

Michałowo powstało w 1832 roku i jest miastem zaprojektowanym, a nie takim, które po prostu narosło. Seweryn Michałowski założył je nad Supraślą jako kolonię fabryczną sukienników i kazał wytyczyć rynek oraz sześć ulic tak, żeby dało się przy nich stawiać zakłady. Plan miasta był planem produkcyjnym. Do 1915 roku działały w gminie czterdzieści trzy zakłady przemysłowe.

Uważam, że dokładnie tak trzeba myśleć o kuchni, a prawie nikt tak nie myśli. Bo o tym, ile ktoś gotuje, decyduje układ kuchni bardziej niż chęci — i to jest rzecz, którą widzę w setkach domów.

Zacznijmy od najprostszego. Są trzy punkty, między którymi chodzi się w kuchni najwięcej: lodówka, zlew i kuchenka. Im krótsza droga między nimi, tym mniej męczące jest gotowanie. Jeśli lodówka stoi po drugiej stronie pomieszczenia albo, co się zdarza, w korytarzu, to każdy obiad to kilkadziesiąt niepotrzebnych kroków. Nikt ich nie liczy, ale wszyscy je czują.

Najważniejszy element jest jednak inny i mało kto o nim mówi: ciągły blat między zlewem a kuchenką. Tam odbywa się cała właściwa praca — obieranie, krojenie, przekładanie. Blat przecięty na dwa kawałki, ustawiony w innym miejscu niż zlew albo tak wąski, że nie mieści się na nim deska, sprawia, że gotowanie staje się żonglerką.

I rzecz, która niszczy blaty najskuteczniej: sprzęt. Czajnik, mikrofalówka, toster, ekspres, suszarka do naczyń — każde z osobna jest małe, razem zabierają całą przestrzeń roboczą. Blat zastawiony sprzętem przestaje być blatem, staje się półką.

Drobiazg, który poprawia wszystko, a nic nie kosztuje: śmietnik. Powinien stać tam, gdzie się obiera, czyli przy blacie roboczym — a nie pod oknem albo w drugim rogu. To najczęstszy i najłatwiejszy do naprawienia błąd w polskich kuchniach.

Druga zasada jest równie banalna: rzeczy używane codziennie mają leżeć w zasięgu ręki, a używane raz w roku wysoko albo w piwnicy. Brzmi oczywiście, a w praktyce forma do babki zajmuje najlepszą szufladę, podczas gdy łyżka cedzakowa leży w kącie.

I jeszcze jedno, jeśli w domu gotują dwie osoby: potrzebne są dwa stanowiska, a nie dwa razy większy blat. Dwoje ludzi przy jednej desce przeszkadza sobie tak samo w małej i w dużej kuchni.

Teraz uczciwie o moim sprzęcie, bo to jest coś, o czym się mówi stanowczo za mało. To urządzenie zajmuje spory kawałek blatu i zajmuje go na stałe. Nie jest to koszt cenowy, tylko przestrzenny, i trzeba go policzyć przed zakupem, a nie po. Na spotkaniach zawsze pytam, gdzie miałoby stać — i chcę usłyszeć konkretne miejsce, a nie „coś się wymyśli”.

Jeżeli odpowiedź brzmi „w szafce, będę wyjmować”, to mówię wprost: raczej nie kupujcie. Sprzęt chowany jest sprzętem nieużywanym. Po miesiącu wyjmowanie zaczyna być kłopotem, po dwóch przestaje się to zdarzać.

Z drugiej strony trzeba policzyć uczciwie także w tę stronę: urządzenie zwykle zwalnia miejsce po kilku innych przedmiotach, bo przejmuje ich funkcje. Jeśli z blatu i szafek znikają trzy rzeczy, bilans wychodzi na zero albo na plus. Jeśli nie znika nic — bilans jest ujemny i warto to wiedzieć zawczasu.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Przy umawianiu warto od razu pomyśleć, gdzie w Waszej kuchni jest wolne gniazdko i wolny kawałek blatu. To pierwsze pytanie, jakie i tak padnie.

Do całego miasta i do wszystkich miejscowości gminy — a gmina jest bardzo rozległa, więc dotyczy to także tych najdalej położonych. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.