Przedstawiciel Thermomix Milanówek – prezentacja u Ciebie w kuchni

W 1924 roku Henryk Witaczek wraz z siostrą Stanisławą założył w Milanówku Centralną Doświadczalną Stację Jedwabniczą. Miasto żyło z jedwabiu przez kolejne dziesięciolecia — w 1946 roku wyprodukowano tu osiem tysięcy metrów tkanin, a w hodowlę zaangażowane były trzy tysiące osób.

Najbardziej uderzająca w tej historii jest jednak proporcja. Hodowla z dwudziestu gramów greny, czyli jaj jedwabnika, mieściła się w jednym zwykłym pokoju. I przez pięć tygodni zjadała około sześciuset kilogramów liści morwy. Poradnik ośrodka doradztwa rolniczego podaje jeszcze wyraźniejszą liczbę: przy dwudziestu pięciu gramach greny to już około tysiąca kilogramów. Tonę liści trzeba było zerwać i wnieść po schodach, żeby na końcu dostać garść nici.

Ta proporcja — dużo na wejściu, mało na wyjściu — rządzi też kuchnią, tylko że w kuchni nikt o niej nie myśli. Kupujemy wagę surowca, a jemy wagę po obróbce. Różnica bywa kilkukrotna i odpowiada za dwie najczęstsze sytuacje przy garnku: „kupiłam za mało” i „po co ja wzięłam tyle”.

Największy ubytek dają warzywa liściaste. Szpinak, jarmuż, botwina, boćwina — z wielkiej, nieporęcznej torby zostaje kilka łyżek, bo to w ogromnej większości woda. Kto raz zrobił szpinak na pełny obiad, ten kupuje potem ilości, które w sklepie wyglądają absurdalnie, i ma rację.

Podobnie zachowują się grzyby i pieczarki — na patelni kurczą się o ponad połowę. I cebula duszona długo, na złoto: z kilku dużych sztuk zostaje pół szklanki. Mięso też traci przy obróbce sporo wagi, a im dłużej i mocniej się je piecze, tym więcej.

Jest jednak druga grupa, w której dzieje się dokładnie odwrotnie — i to ona odpowiada za garnki, których nikt nie zdoła zjeść. Kasze, ryż i makaron po ugotowaniu ważą wielokrotnie więcej niż suche. To samo dotyczy strączków: fasola namoczona i ugotowana to zupełnie inna objętość niż fasola z torebki. Przy tych produktach instynkt myli się w drugą stronę, i dlatego tak często kończy się garnkiem kaszy na trzy dni.

Stąd bierze się też rzecz, która potrafi popsuć przepis: jedne przepisy podają wagę surową, inne ugotowaną, a rzadko która mówi, którą ma na myśli. Przy makaronie i kaszy to jest różnica, która decyduje o całej porcji.

Praktyczny wniosek jest krótki. Przy liściastych, grzybach i cebuli kupować z dużym zapasem. Przy kaszach, ryżu, makaronie i strączkach — znacznie mniej, niż podpowiada ręka.

Warto pamiętać, że obieranie też jest ubytkiem, i przy niektórych warzywach zabiera go sporo — ale o tym, co wyrzucamy przed gotowaniem, pisałam osobno.

Najlepsza rzecz, jaką można w tej sprawie zrobić, zajmuje jedno popołudnie: raz zważyć swoje stałe danie — to, które robicie co tydzień — i zapisać, ile surowca weszło i ile wyszło. Pamięć jest w tej sprawie wyjątkowo zawodna, a jedna zapisana liczba kończy temat na lata.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Thermomix ubytku nie zmniejszy. Woda odparuje tyle samo, szpinak skurczy się tak samo, mięso straci tyle samo. To fizyka, nie funkcja.

Ma natomiast wbudowaną wagę i akurat przy tym temacie jest to bardziej praktyczne, niż brzmi. Można zważyć surowiec, a potem gotowe danie, nie przekładając niczego do osobnej miski — a przy porcjowaniu i mrożeniu to jest dokładnie ta informacja, której zwykle nie ma. Dzięki niej „jedna porcja” przestaje być zgadywaniem.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedzcie przy umawianiu, ile osób siada u Was do stołu — pokażę, jak dobrać ilości tak, żeby nie zostawało pół garnka.

Do całego miasta — na Grudów, Polesie, Turczynek, Kazimierówkę, Chrzanów, Nową Wieś i do zabudowy willowej wokół stacji.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.