Przedstawiciel Thermomix Parczew – prezentacja u Ciebie w kuchni

Parczew dostał prawa miejskie w 1401 roku od Władysława Jagiełły i przez półtora wieku bywał miejscem sejmów walnych — dlatego, że leżał tam, gdzie schodziły się Korona i Litwa. Najlepiej udokumentowany jest ten z 1564 roku, obradujący od czerwca do sierpnia; był ostatnim sejmem koronnym w tym mieście. Nie napiszę Wam, ile ich było łącznie, bo takiej liczby po prostu nikt nie podaje — a wymyślanie jej byłoby robieniem z Was durniów.

Zjeżdżano się tu więc po to, żeby dwie strony się dogadały. I to jest dokładnie sytuacja, o której nikt nie mówi na pokazach kuchennych, a która zdarza się w co drugim domu: dwoje ludzi wychowanych w dwóch różnych kuchniach, którzy mają teraz gotować razem.

Wygląda to zawsze tak samo. Żurek na zakwasie z chleba czy z żytniej mąki. Rosół z kurczaka czy z wołowiną. Bigos, do którego dodaje się śliwek albo się ich nie dodaje pod żadnym pozorem. Pierogi zawijane inaczej. I obie osoby mają rację, bo obie jadły to tak przez całe dzieciństwo.

Powiem wprost: tego sporu nie rozstrzygnę i nie zamierzam. Nie ma poprawnej wersji żurku. Nie ma regionu, który robi go „właściwie”. A przepis wyświetlony na ekranie urządzenia to jest jedna z wersji — czyjaś, spisana i sprawdzona, ale nie wyrocznia. Traktowanie go jako rozstrzygnięcia byłoby nieporozumieniem, a mnie zrobiłoby sędzią w cudzej rodzinie.

Co natomiast realnie się zmienia, i to jest jedyna rzecz, jaką tu obiecuję: przestaje boleć zrobienie dwóch wersji. Dotąd sprawdzenie obu było pół dnia przy garnkach, więc się tego nie robiło i ktoś po prostu ustępował. Kiedy większość roboty to odmierzenie i wrzucenie do jednego naczynia, dwie wersje tego samego dania w jedno popołudnie przestają być wyprawą. Można je porównać na świeżo, przy jednym stole.

I zwykle okazuje się coś przewidywalnego: wygrywa nie ta „poprawna”, tylko ta, którą oboje chcą jeść — albo trzecia, która wychodzi po drodze i nie jest już niczyja. To jest, moim zdaniem, najlepsze, co można zrobić z takim sporem, i akurat w tym urządzenie pomaga bardziej niż w czymkolwiek innym.

A skoro już o Parczewie: stoi tu bazylika mniejsza — tytuł nadany w 1989 roku — z obrazem koronowanym w 2001. W mieście dziesięciotysięcznym to rzadkość. Wokół zaczynają się Lasy Parczewskie, ale to już temat na inny dzień niż obiad.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli w domu jest jedno danie, o które od lat się spieracie — powiedzcie mi o nim przy umawianiu. Zrobimy obie wersje przy jednym spotkaniu i zobaczycie je obok siebie. Werdyktu nie wydam, ale materiał do rozmowy będzie.

Do całego miasta i do okolicznych miejscowości w gminie, bez dopłaty za dojazd.

Nie dotarłam do oficjalnej listy nazw osiedli, więc nie będę ich wymyślać — przy umawianiu wystarczy podać ulicę.