Przedstawiciel Thermomix Radzymin – prezentacja u Ciebie w kuchni

Radzymin w XVIII wieku był miasteczkiem, które zaczynało od trzydziestu ośmiu budynków i przez stulecia pozostawało małe. A jednak murowany kościół zaprojektował mu w latach 1773–1780 Jan Chrystian Kamsetzer — architekt królewski. Gmach Instytutu Nauczycieli postawiono w latach 1843–1845 według projektu Antonia Corazziego, tego samego, który projektował Teatr Wielki w Warszawie. A księżna Eleonora Czartoryska założyła tu park krajobrazowy słynny w całej Polsce i w 1779 roku pierwszą na tym terenie szkołę elementarną.

Nikt tego od Radzymina nie wymagał. Dla miasteczka tej wielkości wystarczyłby przyzwoity murarz z sąsiedniego powiatu i nikt by nie zauważył różnicy.

To jest dokładnie ta myśl, o której chcę napisać — bo w kuchni działa cichy i bardzo powszechny mechanizm: staranność należy się okazjom. Świętom. Gościom. Niedzieli. A wtorkowy obiad, zjedzony samemu, może być byle jaki, bo „to tylko dla mnie”.

Moim zdaniem to najgorszy argument w całej kuchni i warto go sobie raz odebrać. Nie dlatego, że trzeba więcej gotować — o tym za chwilę — tylko dlatego, że jest nieprawdziwy. Dni, w których nikt nie patrzy, jest w roku około trzystu. Okazji kilkanaście.

Przy czym nie chodzi o wysiłek ani o dekorowanie talerza. Chodzi o cztery drobiazgi, które nie kosztują nic. Zjeść z talerza, a nie z garnka albo prosto z patelni. Usiąść, zamiast jeść na stojąco przy blacie. Doprawić do końca, nawet jeśli nikt inny tego nie oceni. I wyłączyć ekran na te dwadzieścia minut.

Szczególnie warto zwrócić uwagę na jedzenie na stojąco. Posiłek zjedzony przy blacie, między jedną rzeczą a drugą, po prostu nie zostaje w pamięci jako posiłek — i dlatego pół godziny później człowiek znowu czegoś szuka w lodówce. To nie jest kwestia ilości; to kwestia tego, że nie było momentu, w którym coś się skończyło.

Muszę tu jednak od razu powiedzieć rzecz uczciwą: gotowanie dla jednej osoby ma swoje prawdziwe trudności. Opakowania są za duże, przepisy pisane na cztery porcje, a połowa warzyw sprzedawana w ilościach, których się nie zdąży zużyć. To jest realny problem, a nie wymówka — pisałam o mniejszych porcjach osobno.

Chcę też jasno powiedzieć, czego tu nie ma: nie ma tezy, że trzeba codziennie gotować więcej ani lepiej. Kanapka zjedzona przy stole, z talerza, w ciszy, jest porządnym posiłkiem. Zupa z zamrażarki odgrzana i zjedzona na siedząco też. Nie chodzi o menu.

Warto dodać, że to działa też w drugą stronę — i to jest chyba najbardziej praktyczny wniosek z całej tej historii. Dom, w którym codzienny obiad jest zwyczajnie porządny, nie musi robić przedstawienia, kiedy ktoś przyjdzie. Nie ma paniki, nie ma zakupów w ostatniej chwili, nie ma sprzątania pod gości. Staranność rozłożona na sto zwykłych dni kosztuje mniej niż jeden wielki wysiłek raz na kwartał.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie sprawi, że komukolwiek zacznie zależeć. To jest decyzja, a nie funkcja, i żadne urządzenie jej nie podejmie za nikogo.

Obniża natomiast próg — i akurat tutaj to ma znaczenie, bo przeszkodą prawie nigdy nie jest brak umiejętności, tylko zdanie „nie chce mi się”. Kiedy porządny obiad dla jednej osoby nie wymaga trzech garnków, pilnowania i zmywania na pół godziny, to zdanie przestaje rozstrzygać. A wtedy okazuje się, że zwykły wtorek też da się zjeść po ludzku.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli gotujecie na jedną albo dwie osoby — powiedzcie przy umawianiu. Dobiorę dania pod taką skalę, bo to zupełnie inna kuchnia niż gotowanie dla pięciu.

Do całego miasta — od okolic rynku i Parku Czartoryskiej po nowe osiedla na obrzeżach. Dojeżdżam też do sołectw gminy: Słupna, Nadmy, Ciemnego, Zwierzyńca, Cegielni, Mokrego, Starego i Nowego Jankowa, Starych i Nowych Załubic, Arciechowa i Zawad.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość, ulicę i numer domu. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.