Przedstawiciel Thermomix Rawa Mazowiecka – prezentacja u Ciebie w kuchni

Na rawskim zamku, z którego zostały dziś ruiny i odbudowana ośmioboczna baszta, przechowywano przez dwa stulecia skarb rawski. Warto wiedzieć, czym on naprawdę był, bo nazwa myli: to nie był skarbiec z kosztownościami, tylko osobna kasa państwowa na utrzymanie stałego wojska. Sejm w latach sześćdziesiątych szesnastego wieku uchwalił, że idzie na nią ćwierć dochodów z dóbr królewskich. W praktyce wpływała jedna piąta, a starostowie i tak zalegali z wpłatami. Skończyło się tak, że „skarb rawski” wszedł do polszczyzny jako określenie kasy pustej — takiej, w której nigdy nie ma tego, co miało być.

I dokładnie tak wygląda większość lodówek, moja też.

Bo o marnowaniu jedzenia myśli się zwykle jako o resztkach po obiedzie. Tymczasem najwięcej wyrzucamy zanim cokolwiek ugotujemy: pęczek natki, który zwiądł w dolnej szufladzie, pół główki kapusty, trzy marchewki, jogurt kupiony w promocji, śmietana otwarta na jeden sos. Rzeczy, które były w domu, kosztowały i nigdy nie trafiły na patelnię.

Powiem wprost: tego problemu urządzenie nie rozwiązuje. Nie przypomni Wam o niczym, nie zajrzy do lodówki i nie zrobi listy zakupów. Jeżeli ktoś sprzedaje sprzęt hasłem „koniec z wyrzucaniem jedzenia”, to sprzedaje wyrzut sumienia, nie rozwiązanie.

Robi jednak jedną rzecz, która ma tu realne znaczenie: skraca drogę między „to się zaraz zepsuje” a „zrobione”. Kiedy zupa krem z końcówek warzyw znaczy „wrzucić i wrócić za chwilę”, a nie „obrać, pokroić, gotować, przelać do blendera, umyć blender”, to ta zupa faktycznie powstaje. Kiedy przejrzałe jabłka to trzy minuty na mus, a nie wieczór z przecierakiem, mus faktycznie powstaje. Resztka twarogu idzie w pastę, ostatnie jajka w naleśniki, śmietana w sos, wczorajszy chleb w bułkę tartą. Próg jest niższy, więc rzeczy na granicy częściej przechodzą na drugą stronę.

Druga rzecz jest zupełnie nietechniczna i powiem ją mimo to: jednorazowy zryw nic nie zmienia. Zmienia dopiero nawyk zaglądania do lodówki przed zakupami, a nie po. To nie ma nic wspólnego ze sprzętem i nie zamierzam udawać, że ma.

I granica, przy której nie ustąpię, bo przy tym temacie jest najważniejsza. Nie ocenię za Was, czy coś nadaje się jeszcze do zjedzenia. Nie doradzę nic o terminach przydatności, o tym, jak coś pachnie, co zrobić z pleśnią ani czy „wystarczy obkroić”. To jest bezpieczeństwo żywności, ryzyko jest realne, a ja sprzedaję urządzenie kuchenne. Zasada, którą sama stosuję, jest jedna i nudna: w razie wątpliwości nie ratuję.

I na koniec: nie zamierzam Was pouczać. Wyrzucanie jedzenia to nie jest wada charakteru, tylko skutek tego, że tydzień wygląda inaczej, niż wyglądał przy zakupach.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeżeli chcecie zobaczyć, co da się zrobić z końcówkami warzyw z Waszej lodówki — nie sprzątajcie jej przed moim przyjazdem. Ugotujemy z tego zupę.

Do całego miasta — do centrum, pod ruiny zamku, nad Tatar i do zabudowy przy Rawce — a także do wsi gminy wiejskiej Rawa Mazowiecka. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę albo miejscowość.