Przedstawiciel Thermomix Sztabin – prezentacja u Ciebie w kuchni

Karol Brzostowski, wnuk Joachima Chreptowicza, przez trzydzieści pięć lat zarządzał tutaj majątkiem obejmującym dwadzieścia siedem wsi. Zniósł pańszczyznę na rzecz czynszu, uwłaszczył chłopów w 1854 roku — dziesięć lat przed carskim ukazem — założył kasę oszczędnościowo-pożyczkową i szkołę, wprowadził płodozmian czteropolowy, prowadził hutę produkującą maszyny rolnicze, a w 1845 roku postawił telegraf. Wspólnym mianownikiem tego wszystkiego było jedno: żeby ludzie umieli sami.

Dlatego ta strona jest o czymś, o czym prawie się nie pisze — o gotowaniu widzianym z drugiej strony. Nie dla kogoś, kto się uczy, tylko dla kogoś, kto uczy: rodzica, babci, partnera, starszego rodzeństwa.

Najczęstszy błąd jest jeden i popełniają go wszyscy, ja też. Pokazywanie zamiast oddawania. „Odsuń się, ja zrobię szybciej” to zdanie, które kończy naukę — a wypowiada się je z najlepszych pobudek, bo naprawdę zrobimy szybciej.

Trzeba się z góry zgodzić na to, że nauka kosztuje czas i bałagan. Jeśli nie ma się na to zgody, lepiej w ogóle nie zaczynać, bo pół nauki jest gorsze niż żadna — zostawia człowieka z przekonaniem, że sobie nie poradzi.

Co działa naprawdę: dać jedną całą rzecz do końca, zamiast pięciu fragmentów. Jedno własne danie, od zakupów po postawienie na stole, uczy więcej niż dziesięć razy podawanie składników i mieszanie na komendę. Fragmenty nie składają się w umiejętność.

Trzeba też pozwolić, żeby nie wyszło. To jest najtrudniejsze i najważniejsze. Dopiero nieudane danie tłumaczy, dlaczego coś się robi tak, a nie inaczej — kiedy sos się zetnie albo ciasto opadnie, człowiek wreszcie rozumie, po co była ta cała ostrożność, o której mu się mówiło.

Czego nie robić: nie poprawiać w trakcie i nie poprawiać przy ludziach. Wyjątkiem jest tylko bezpieczeństwo — gorący tłuszcz i nóż to nie jest miejsce na pedagogikę. Cała reszta może poczekać do następnego razu.

Warto mówić po co, nie tylko co. „Mieszamy, żeby się nie przypaliło na dnie” zostaje w głowie na zawsze. Samo „mieszaj” nie zostaje na dłużej niż do końca gotowania i trzeba je powtarzać w nieskończoność.

I rzecz, która zaskakuje: dorosły uczy się zupełnie inaczej niż dziecko. Dorosły wstydzi się tego, że czegoś nie umie, więc potrzebuje szybkiego sukcesu — jednego dania, które wyjdzie od razu i które będzie mógł zrobić komuś. Dziecko wstydu nie ma i potrzebuje czegoś innego: udziału, nawet w drobnej rzeczy, i tego, żeby efekt był widoczny.

Przepisy rodzinne to osobna sprawa. One przekazują się przez wspólne robienie, nie przez zapisanie. Zapis jest tylko notatką — użyteczną, ale niepełną, bo nigdy nie zawiera tego, co się poznaje ręką i okiem. Kartka zostaje, umiejętność zostaje tylko wtedy, gdy ktoś stał obok.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Thermomix nikogo nie nauczy gotować i to trzeba powiedzieć wprost. Uczy raczej obsługi niż kuchni, a przepis z ekranu prowadzi za rękę tak dokładnie, że można go zrobić, niczego się nie ucząc.

Robi natomiast jedną rzecz, która uczeniu bardzo sprzyja: obniża cenę porażki. Kiedy pierwsze samodzielne danie po prostu wychodzi, człowiek robi drugie, a potem trzecie — i dopiero wtedy zaczyna się prawdziwa nauka, bo zaczyna próbować po swojemu. Cała trudność w nauczeniu kogoś gotować polega na tym, żeby dotrwał do tego momentu.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedzcie przy umawianiu, czy ktoś w domu dopiero zaczyna gotować. Wtedy pokażę raczej rzeczy, które wychodzą za pierwszym razem.

Do Sztabina i do wszystkich wsi gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.