Przedstawiciel Thermomix Tykocin – prezentacja u Ciebie w kuchni

Tykocin był najważniejszym portem rzecznym Podlasia. Zboże ładowano tu na szkuty i spławiano Narwią do Gdańska; bazylianie robili to z folwarku nadanego im w 1568 roku. Przez miasto biegł szlak z Korony na Litwę, z Warszawy do Wilna. A w siedemnastym wieku stanęła tu cerkiew unicka przeznaczona — cytuję za źródłami — „dla kupców greckich przyjeżdżających do Tykocina na jarmarki”.

Postawiono budynek pod ludzi, którzy przyjeżdżali na kilka dni w roku. To najlepszy dowód, jak bardzo jarmark był miejscem spotkania, a nie tylko handlu.

I to jest dobre miejsce, żeby powiedzieć rzecz, z którą część osób się nie zgodzi: kuchnia narodowa w czystej postaci nie istnieje. Prawie każde danie, które uważamy za swoje, skądś przyjechało — z Litwy, z Włoch, z Niemiec, z Turcji, z Węgier. Ziemniak jest u nas od kilkuset lat, pomidor krócej, a bez obu nie wyobrażamy sobie polskiego obiadu.

Przepis nigdy nie wędruje sam. Wędruje z człowiekiem: z kupcem, z osadnikiem, z kucharką, która wyszła za mąż do innej wsi, z kimś, kto wrócił z pracy za granicą. Nie ma innego sposobu, żeby danie zmieniło miejsce.

I zawsze zmienia się po drodze, zawsze tak samo. Najpierw wymienia się składniki na te, które są dostępne. Potem upraszcza się technikę, bo nikt nie ma tu sprzętu ani nawyku, którego przepis wymagał. Na końcu dopasowuje się smak do miejscowego podniebienia — mniej ostro, więcej kwaśno, inaczej doprawione. Po dwóch pokoleniach danie ma tę samą nazwę i jest już czymś innym.

Uważam, że to nie jest psucie oryginału. To jest normalny, jedyny możliwy sposób, w jaki kuchnia działa. Danie, które nie zmienia się przy przeprowadzce, po prostu nie przyjmuje się nigdzie.

Dlatego spory o to, „która wersja jest prawdziwa”, wydają mi się jałowe. Prawdziwa jest ta, którą ktoś naprawdę gotuje w kuchni i którą ktoś naprawdę zjada. Wersja z książki, której nikt nie robi, jest zabytkiem, a nie przepisem.

Jest jednak jedna rzecz praktyczna, którą warto wiedzieć, gdy bierzecie się za przepis z obcej kuchni: zanim pominiecie krok, zrozumcie, po co on tam jest. Zamiana składnika na podobny zwykle nie robi szkody. Pominięcie kroku, którego się nie rozumie, potrafi zrujnować danie — bo to zwykle właśnie ten krok był w nim najważniejszy i dlatego autor go zapisał.

I uczciwie o sprzęcie, bo tu jest pułapka, której nie widać. Przeniesienie obcego przepisu do tego urządzenia to druga warstwa tłumaczenia, jedna po drugiej — i tam gubi się najwięcej. Kuchnie południa i wschodu opierają się w dużej mierze na patelni, na otwartym ogniu i na przypieczeniu. Tego to urządzenie nie robi wcale. Dlatego dania, których cały charakter polega na zarumienieniu, warto zostawić patelni, a do urządzenia brać z obcych kuchni to, co gotuje się i dusi. Wtedy tłumaczenie wychodzi wierne.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli macie przepis przywieziony skądś — z wakacji, od rodziny, z pracy za granicą — weźcie go na spotkanie. Sprawdzimy razem, co z niego da się przenieść, a co lepiej zostawić patelni.

Do całego miasta i do wszystkich wsi gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.