Przedstawiciel Thermomix Biała Piska – prezentacja u Ciebie w kuchni

Biała Piska bywa nazywana Miastem Trzech Wież i nie jest to przechwałka: nad niewielkim miasteczkiem stoją obok siebie wieża ciśnień z 1928 roku, wysoka na trzydzieści cztery metry i dziś udostępniona jako punkt widokowy, ośmioboczna wieża ratusza i wieża barokowego kościoła świętego Andrzeja Boboli. Widać je jednocześnie. Samo miasto zaczynało jako osada lokowana w 1428 roku, a prawa miejskie dostało dopiero 26 marca 1722 od króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I — nie od Krzyżaków, jak się często pisze, bo to Mazury i inna epoka. Dawniej słynęło z jarmarków handlu bydłem.

Trzy wieże widoczne w jednej chwili to dobry obraz dla rzeczy, która w domowym gotowaniu jest najtrudniejsza, a prawie nigdy nie zostaje nazwana: nie chodzi o to, żeby ugotować dobrze każde danie. Chodzi o to, żeby były gotowe w tym samym momencie.

Bo to jest prawdziwy problem niedzielnego obiadu. Zupa stygnie, zanim mięso dojdzie. Ziemniaki są gotowe kwadrans za wcześnie i rozpadają się w garnku. Surówka stoi od godziny i puściła wodę. Każde danie z osobna wyszło, a obiad i tak jest nierówny.

Sposób jest jeden i polega na odwróceniu myślenia: liczy się od tyłu. Nie od momentu, w którym wchodzicie do kuchni, tylko od godziny, o której ludzie mają usiąść. Od tej godziny cofa się każde danie o tyle, ile potrzebuje — i wtedy wychodzi, o której trzeba zacząć co.

Najpierw ustala się, co jest najmniej elastyczne. Zwykle jest to jedna rzecz: pieczeń, coś w piekarniku, coś, czego nie da się przyspieszyć ani opóźnić bez straty. To ona wyznacza godzinę, a cała reszta układa się wokół niej. Nie odwrotnie.

I tu urządzenie zmienia coś naprawdę istotnego, tylko nie to, o czym mówią foldery. Nie chodzi o oszczędność czasu. Chodzi o to, że jedno danie gotuje się samo, bez nadzoru — więc uwalnia nie minuty, tylko uwagę. Przy synchronizowaniu czterech potraw uwaga jest zasobem rzadszym niż czas, bo to ona kończy się pierwsza.

Najczęstszy błąd jest banalny i popełniam go sama, kiedy się śpieszę: zaczynanie od tego, co najłatwiejsze. Człowiek robi surówkę, bo szybko idzie, i dopiero potem zabiera się za to, co trwa dwie godziny. Kolejność powinna być odwrotna — najpierw najdłuższe, choćby dlatego, że potem można o nim zapomnieć.

Na sam koniec zostawia się rzeczy nieelastyczne: kluski, makaron, purée, wszystko panierowane i chrupiące. One nie znoszą czekania nawet kilkunastu minut. Bazy — sos, wywar, farsz, ciasto — robi się natomiast z wyprzedzeniem, choćby dzień wcześniej.

I granica: nie napiszę Wam gotowego harmonogramu z minutami. Zależy od liczby dań, od piekarnika i od tego, ile osób jest w kuchni. Chcę, żebyście liczyli od tyłu i wiedzieli, co jest u Was tą jedną nieelastyczną rzeczą — reszta z tego wynika.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Gmina jest rozległa, więc przy umawianiu podajcie miejscowość — ułożę trasę tak, żeby przyjechać o porze, która Wam pasuje.

Do całego miasta i do wszystkich czterdziestu ośmiu sołectw gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.