Przedstawiciel Thermomix Pisz – prezentacja u Ciebie w kuchni

Gmina Pisz ma sześćset trzydzieści pięć kilometrów kwadratowych i jest drugą co do powierzchni gminą w Polsce. Sama Puszcza Piska zajmuje w jej granicach ponad czterdzieści siedem tysięcy hektarów, a w środku leżą dwa rezerwaty: Jezioro Nidzkie, utworzone w 1972 roku na blisko trzech tysiącach hektarów, i ptasie Jezioro Pogubie Wielkie z 1971. Przez miasto płynie Pisa. Prawa miejskie Pisz dostał dopiero w 1645 roku, choć osada stała tu od 1367 — kto nazywa go starym miastem krzyżackim, myli osadę z miastem.

W gminie, w której las jest większy od wszystkiego innego razem wziętego, chcę napisać o zalewie — bo marynowane grzyby to najbardziej puszczańska rzecz, jaka stoi w polskiej spiżarni, a o samej technice mówi się zaskakująco mało.

Zacznę od nieporozumienia, które słyszę stale: marynowanie to nie jest kiszenie. To są dwie zupełnie różne techniki i różnica nie polega na smaku, tylko na tym, skąd się bierze kwas. W marynacie kwas dodajecie z zewnątrz — to ocet albo sok z cytryny w zalewie. W kiszonce nic nie dolewacie: kwas wytwarza się sam, przez fermentację, i dlatego kiszenie potrzebuje czasu i temperatury, a marynowanie nie. O kiszeniu pisałam osobno i tam odsyłam, bo to temat na własną stronę.

Co przy zalewie realnie robi urządzenie. Zalewa to woda, ocet, sól, cukier i przyprawy, które trzeba rozpuścić równomiernie i zwykle podgrzać. W garnku wymaga to stania i mieszania, żeby nic nie osiadło na dnie i nie przypaliło się przy brzegu. Tutaj wszystko idzie do jednego naczynia i grzeje się z mieszaniem, bez nadzoru. Przyprawy można w tym samym naczyniu wcześniej rozdrobnić. To nie jest rewolucja, ale to dokładnie ten etap, którego ludzie nie lubią.

Warto rozdzielić dwie rzeczy, które nazywamy tym samym słowem. Marynowanie przetworów — grzybów, ogórków, papryki, dyni — służy zalewie i długiemu staniu. A marynowanie przed pieczeniem czy grillem, w oleju z ziołami i czosnkiem, nie ma z trwałością nic wspólnego: chodzi w nim wyłącznie o smak i o strukturę. Urządzenie sprawdza się przy obu, ale w drugim przypadku po prostu miesza i rozdrabnia — i to wystarcza.

Najczęstszy błąd przy zalewach jest jeden i bardzo wyraźny: za dużo kwasu. Ocet ma to do siebie, że zjada wszystko inne — po tygodniu w mocnej zalewie grzyb smakuje octem i niczym więcej, a przyprawy, które tam wrzuciliście, równie dobrze mogły tam nie trafić. Łagodniejsza zalewa i więcej cierpliwości dają zwykle lepszy efekt niż mocniejsza i krótsza.

Nie podam Wam proporcji ani czasu, bo zależą od produktu i od tego, jaki efekt chcecie, a każda liczba, którą bym tu wpisała, byłaby zgadywaniem udającym przepis.

I granica, przy której nie ustąpię, bo to nie jest kwestia smaku: nie doradzę Wam niczego w sprawie trwałości przetworów. Ani ile mogą stać, ani jak je pasteryzować, ani po czym poznać, że coś jest jeszcze dobre. To jest bezpieczeństwo żywności i przy zamykanych słoikach ryzyko bywa poważne. W tej sprawie kierujcie się sprawdzonymi źródłami o przetwórstwie domowym, nie opinią osoby, która sprzedaje sprzęt kuchenny.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Gmina jest ogromna, więc przy umawianiu podaj miejscowość — ułożę trasę tak, żeby przyjechać o porze, która Wam pasuje, a nie takiej, która wychodzi mi z mapy.

Do całego miasta i do wszystkich czterdziestu trzech sołectw gminy — także tych leżących w głębi Puszczy Piskiej. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.