Przedstawiciel Thermomix Brody – prezentacja u Ciebie w kuchni

Plan brodzkiego założenia sporządzony w 1740 roku przez Christiana Conrada Francke pokazuje rzecz, która dziś wydaje się zaskakująca. Obok parterru rozciągniętego między pałacem a jeziorem, obok symetrycznych boskietów i oranżerii, wrysowany jest ogród warzywny. Nie gdzieś z boku, nie jako zaplecze — jako element kompozycji. Wcześniej, za Promnitzów, od strony jeziora rósł regularnie założony sad, a warzywnik zajmował część północną. Ogrodnikiem bywał tu Jan Jakub Mencke, ten sam, który w 1713 roku projektował Ogród Saski dla Augusta II.

Dziś warzywnik traktuje się jako hobby albo miły dodatek. Wtedy był po prostu częścią tego, jak dom działa. I chciałabym napisać o nim właśnie z tej strony — nie ogrodniczej, tylko kuchennej: co ma sens uprawiać samemu, jeśli się naprawdę gotuje.

Pierwsza rzecz, którą warto sobie powiedzieć: nie wszystko się opłaca. To nie jest zniechęcanie — to jest warunek, żeby warzywnik przetrwał drugi rok.

Największy sens mają cztery grupy. Zioła — bo kupuje się je w pęczkach, a używa szczyptami, więc reszta zwykle ląduje w koszu; dwie donice rozwiązują to całkowicie. Sałaty i roszponka — bo psują się najszybciej ze wszystkiego, co się przynosi ze sklepu, a zerwane wprost przed obiadem są czymś zupełnie innym. Rzodkiewka i szczypior — bo rosną szybko i dają efekt, zanim zdąży się zniechęcić. I wreszcie cukinia z dynią — bo wymagają najmniej pracy w stosunku do tego, co dają.

A co zwykle nie ma sensu w małym ogrodzie? Ziemniaki, cebula, marchew, kapusta. Zajmują dużo miejsca, są tanie przez cały rok i dobrze się przechowują, więc nie ma czego ratować. To nie znaczy, że nie wolno — znaczy tylko, że ta sama grządka pod sałatą zwróci się wielokrotnie szybciej.

Dwa najczęstsze błędy są przy tym zawsze te same. Pierwszy: posadzić za dużo na początku. Jedna grządka, którą się dogląda, bije trzy zapuszczone — a zapał z marca ma to do siebie, że w lipcu bywa mniejszy. Drugi: posadzić to, czego się nie je, dlatego że „rośnie łatwo”. Botwina, której nikt w domu nie lubi, rośnie wspaniale i idzie na kompost.

Warto też wiedzieć, że warzywnik zmienia nie tyle zaopatrzenie, ile sposób gotowania. Przestaje się zaczynać od przepisu, a zaczyna od tego, co dojrzało. To bywa niewygodne przez pierwszy sezon i bardzo wciągające potem.

Z tego bierze się jedyny realny problem, jaki warzywnik tworzy: nadmiar. Wszystko dojrzewa naraz. Przez trzy tygodnie nie ma pomidorów, a potem jest ich dwadzieścia kilogramów; cukinia potrafi w tydzień urosnąć do rozmiarów, których nikt nie planował. I to nie jest żart — to najczęstszy powód, dla którego ludzie po dwóch latach rezygnują.

Jeszcze jedno, dla porządku: balkon i parapet też się liczą. Zioła i sałaty nie potrzebują ogrodu, a to właśnie one dają największą różnicę w codziennym gotowaniu.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie ma nic wspólnego z uprawą i byłoby nieuczciwe udawać inaczej.

Rozwiązuje natomiast dokładnie ten jeden problem, który warzywnik tworzy — nadmiar. Pesto z całego pęczka bazylii w dwie minuty. Przecier z pomidorów, które dojrzały wszystkie w tym samym tygodniu. Zupa krem z cukinii, której było za dużo. Mus z owoców z sadu. To wszystko idzie potem do zamrażarki albo do słoików — i właśnie dlatego warzywnik przestaje być sezonową gonitwą, a zaczyna mieć sens przez cały rok. Szczerze mówiąc, nie znam lepszego zastosowania dla tego urządzenia niż sierpień w domu z ogrodem.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli macie w ogrodzie coś, czego jest w tym tygodniu za dużo — powiedzcie przy umawianiu. Chętnie z tego ugotuję zamiast przywozić swoje.

Do całej gminy — Brodów, Biecza, Brożka, Datynia, Grodziszcza, Jałowic, Janiszowic, Jasienicy, Jezior Dolnych i Wysokich, Koła, Kumiałtowic, Nabłota, Proszowa, Suchodołu, Wierzchna, Żytniego Młyna i Marianki.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość, ulicę i numer domu. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.