Przedstawiciel Thermomix Gniewkowo – prezentacja u Ciebie w kuchni

W 1858 roku z rzemiosła utrzymywało się w Gniewkowie sto dwadzieścia osób. Jedna trzecia z nich pracowała w branży spożywczej: młynarze, piekarze, rzeźnicy. Miasto liczyło wtedy tysiąc trzysta osiemdziesiąt jeden mieszkańców.

Co trzeci rzemieślnik w mieście zajmował się jedzeniem. I — to jest istotne — robił to za pieniądze. Mielenie, pieczenie i rozbieranie mięsa było zawodem, nie domowym obowiązkiem.

Ta praca nigdzie nie zniknęła. Ona się przeniosła.

Dziś nikt nie liczy godzin, które w domu idą na jedzenie, bo nikt za nie nie wystawia rachunku. A gdyby policzyć uczciwie, składają się na to cztery zupełnie różne rzeczy.

Pierwsza: zakupy razem z ustalaniem, co w ogóle kupić. Druga: samo gotowanie. Trzecia: sprzątanie po gotowaniu, którego prawie nikt nie dolicza, choć bywa dłuższe niż gotowanie. I czwarta: decyzja „co dziś”, podejmowana siedem razy w tygodniu.

Najdroższa jest ta ostatnia, chociaż trwa najkrócej.

Decyzja podejmowana codziennie od zera męczy bardziej niż samo stanie przy garnku, bo wymaga uwagi w momencie, w którym uwagi już nie ma. To ona odpowiada za większość wieczornych kapitulacji — nie brak czasu, tylko brak gotowej odpowiedzi o osiemnastej. O układaniu menu na kilka dni pisałam osobno, bo to temat sam w sobie.

Policzenie tych czterech pozycji jest warte godziny. Nie po to, żeby się przerazić — po to, żeby wiedzieć, która z nich naprawdę boli. Bo każda skraca się czym innym i każda inna inwestycja ją skraca.

I tu muszę powiedzieć rzecz, której na pokazach się nie mówi, a która jest dla mnie najważniejsza w całej tej rozmowie.

Urządzenie skraca część drugą — samo gotowanie. Trochę skraca też trzecią, bo naczyń jest mniej. Nie skraca zakupów i nie skraca decyzji.

To są dwie z czterech pozycji i bardzo często właśnie te najcięższe. Kto kupuje Thermomix z nadzieją, że przestanie myśleć, co ugotować, będzie rozczarowany — i wolę, żeby usłyszał to ode mnie przed zakupem niż odkrył sam w trzecim tygodniu.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, która część tygodnia męczy Cię najbardziej — zakupy, gotowanie, sprzątanie czy samo wymyślanie. To realnie zmienia, co warto pokazać, i czasem kończy się tym, że odradzam zakup.

Do całego miasta — od okolic ratusza i wieży wodociągowej po osiedla przy wylotach dróg. Dojeżdżam też do wszystkich dwudziestu trzech sołectw gminy.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.