Przedstawiciel Thermomix Golub-Dobrzyń – prezentacja u Ciebie w kuchni

Z Golubiem jest taka historia, że do dziś nie wiadomo, kiedy dokładnie dostał prawa miejskie. Źródła podają trzy różne daty i żadnej nie da się rozstrzygnąć. Pewna jest natomiast jedna rzecz: w 1421 roku wielki mistrz Michał Küchmeister wystawił przywilej lokacyjny po raz drugi — ponieważ oryginalny dokument zaginął.

Miasto przez ten czas działało normalnie. Ludzie mieszkali, targowali, płacili. Zniknął dokument, nie miasto. Trzeba było tylko spisać od nowa to, co i tak wszyscy robili — z pamięci i z użycia.

I to jest dokładnie sytuacja przepisu, którego nikt nigdy nie zapisał.

Taki przepis nie ginie nagle. On się rozmywa. Najpierw nikt nie pamięta, ile było czego — „na oko, ale zawsze tyle samo”. Potem nikt nie pamięta kolejności, bo kolejność była oczywista dla osoby, która to robiła. Na końcu zostaje sama nazwa i zdanie „u babci to smakowało inaczej”, z którym nic już nie da się zrobić.

Odtworzyć się jednak da i to jest prostsze, niż wygląda. Cztery rzeczy.

Po pierwsze: zapisywać przy gotowaniu, nie po. Notatka robiona po fakcie jest już wygładzona — człowiek pamięta, jak powinno być, a nie jak było. Kartka ma leżeć obok miski i ma być pobrudzona.

Po drugie: zapisywać to, czego nie ma w książkach kucharskich. Nie „dodać mąkę”, tylko „mąki tyle, żeby ciasto przestało kleić się do rąk”. Nie „piec do zrumienienia”, tylko „aż brzegi zaczną odchodzić od formy”. Dokładnie te zdania giną pierwsze, bo wydają się zbyt oczywiste, żeby je notować.

Po trzecie: zapisywać zmiany, a nie tylko wersję końcową. „Za mało soli”. „Za długo, następnym razem krócej”. „Wyszło lepiej na zimnym cieście”. Przepis bez historii poprawek jest bezużyteczny za trzecim razem, bo znowu trzeba zgadywać.

Po czwarte: zapisywać, czyj to przepis i od kogo. Dziś to wygląda na zbędny sentyment. Za dwadzieścia lat będzie to najważniejsza linijka w całej notatce.

I jedna rzecz ważniejsza od formy: wszystko w jednym miejscu. Zeszyt, notatka w telefonie, kartka w szufladzie — obojętne. Byle jedno. Przepisy rozrzucone po pięciu miejscach są praktycznie tym samym, co przepisy niezapisane.

Uczciwie o sprzęcie, bo tu jest granica, o której się nie mówi. Urządzenie zapamięta ustawienia, ale nie zapamięta powodu. Zapisze „ile”, nie zapisze „dlaczego akurat tyle” — a ginie właśnie to drugie. O samym przenoszeniu rodzinnego przepisu na Thermomix pisałam osobno, bo to inne pytanie; tutaj chodzi o etap wcześniejszy, kiedy przepisu nie ma jeszcze nigdzie poza czyjąś głową.

Notatka obok przepisu zostaje robotą człowieka. I chyba dobrze — bo to jest ta część, która się potem czyta.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli masz w domu przepis, którego nikt nie spisał, a chciałabyś go wreszcie mieć na papierze — powiedz to przy umawianiu. Możemy go zrobić razem i notować na bieżąco.

Do obu części miasta, po obu brzegach Drwęcy — od okolic zamku i starego centrum po osiedla przy wylotach dróg. Dojeżdżam też do wsi w okolicznej gminie wiejskiej.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.