Przedstawiciel Thermomix Jedwabne – prezentacja u Ciebie w kuchni

We wsi Brzostowo, w gminie Jedwabne, dzieje się coś, co warto zobaczyć na własne oczy. Obory stoją po jednej stronie Biebrzy, a pastwiska po drugiej — więc około stu pięćdziesięciu krów codziennie przeprawia się przez rzekę wpław. Rano stado gromadzi się na brzegu i wchodzi do wody, w dzień pasie się na łąkach, często brodząc po pierś, a wieczorem wraca przez rzekę do obór. Samo. Bez nadzoru ludzi i bez psów. Każda krowa odnajduje swoją oborę. Ten wypas jest zresztą powodem, dla którego tamtejsze bagna zachowują naturalny charakter.

Nie przywołuję tego dla widoku, choć widok podobno jest niezwykły. Przywołuję, bo to jest najbardziej dosłowna odpowiedź na pytanie, o którym w kuchni prawie nie myślimy: skąd bierze się to, co jemy.

Bo prawda jest taka, że o większości swojego jedzenia nie wiemy nic poza ceną. I to jest zjawisko nowe, nie odwieczne — jeszcze dwa, trzy pokolenia temu spora część tego, co lądowało na stole, pochodziła z miejsca, które znało się z widzenia.

Wiedza o pochodzeniu składnika zmienia dwie rzeczy i obie są całkiem praktyczne. Pierwsza: sposób obchodzenia się z nim. Jajka od kogoś, kogo się zna, traktuje się inaczej niż jajka z półki — dokładniej, uważniej, z większą uwagą przy gotowaniu.

Druga jest ważniejsza i jest to obserwacja, nie morał: nikt nie wyrzuca jedzenia, o którym wie, skąd jest. Ser kupiony od konkretnej osoby leży w lodówce, dopóki się go nie zje. Ten sam ser kupiony anonimowo bywa zapomniany. Nie wiem, dlaczego tak działamy, ale działamy tak wszyscy.

I teraz rzecz, którą chcę napisać wyraźnie, bo temat łatwo osuwa się w kazanie: nie chodzi o to, żeby kupować wszystko na targu i od rolników. Większość ludzi nie ma na to ani czasu, ani pieniędzy, ani takiego targu w pobliżu — i to jest zupełnie w porządku. Nie mam zamiaru oceniać niczyich zakupów i nie uważam kupowania w sklepie za gorsze.

To, co realnie działa i co widzę u klientek, jest znacznie skromniejsze: jedna albo dwie rzeczy kupowane u kogoś, kogo się zna. Jajka. Ser. Miód. Ziemniaki na zimę. Reszta normalnie, w sklepie. To wystarczy, żeby te dwie czy trzy rzeczy w kuchni zaczęły znaczyć coś innego, a nie wywraca nikomu życia.

Warto też wiedzieć, że etykieta mówi mniej, niż się wydaje. Kraj pochodzenia na opakowaniu to często kraj pakowania. Za to rozmowa z kimś, kto sprzedaje, mówi bardzo dużo — i nie chodzi o pytanie „czy to ekologiczne”, bo na to każdy odpowie tak samo. Najlepsze pytanie brzmi: kiedy to zostało zrobione. Data mówi więcej niż deklaracja.

I uczciwie o sprzęcie, bo tutaj nie ma z tym nic wspólnego. Urządzenie nie zmienia jakości wsadu i nie wie, skąd on pochodzi. Z gorszego składnika nie zrobi lepszego i żaden program tego nie zmieni.

Jedną rzecz ułatwia i akurat ona ma tu znaczenie. Kupując u ludzi, kupuje się inaczej: nie po sztuce, tylko naraz i dużo — skrzynkę, wiadro, pół barana, dziesięć litrów mleka. Przerobienie takiej ilości bez pomocy potrafi zająć cały dzień. To urządzenie robi z tego przecier, mus albo pastę bez stania nad garnkiem, i dzięki temu decyzja o wzięciu całej skrzynki przestaje być ryzykowna.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli macie w domu produkty z własnego gospodarstwa albo od sąsiadów — powiedzcie o tym przy umawianiu. Chętnie ugotuję z tego, co u Was jest, zamiast przywozić wszystko ze sobą.

Do całego miasta i do wszystkich wsi gminy, w tym do Brzostowa i Burzyna. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.