Przedstawiciel Thermomix Szczuczyn – prezentacja u Ciebie w kuchni

Szczuczyn jest miastem założonym przez jednego człowieka i noszącym jego nazwisko. Stanisław Antoni Szczuka, podkanclerzy litewski, uzyskał dla niego przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim, wydany 9 listopada 1692 roku w Żółkwi przez Jana III Sobieskiego. Ciekawe jest jednak co innego: w źródłach zachowały się konkretne kwoty. Na barokowy kościół król dołożył dwadzieścia tysięcy złotych. Na klasztor pijarów z kolegium, wzniesiony w 1706 roku, Szczuka wyłożył sześćdziesiąt tysięcy własnych. Ktoś to policzył i zapisał.

A w kuchni prawie nikt nic nie liczy — i to jest jedyna kategoria domowych wydatków, o której nie mamy pojęcia.

Zapytajcie kogokolwiek, ile kosztuje jego samochód miesięcznie, a poda liczbę. Zapytajcie o prąd — poda. Zapytajcie, ile kosztuje obiad, który właśnie zjadł, i zapadnie cisza. Nie dlatego, że ludzie są nieuważni. Po prostu ten koszt rozkłada się na dwadzieścia zakupów w różnych dniach i nigdy nie pojawia się jako jedna kwota na jednym paragonie.

Na koszt obiadu składają się trzy rzeczy, a myślimy tylko o pierwszej. Składniki, które w nim wylądowały. Energia, na której się gotował. I to, co przy okazji zostało wyrzucone.

Ta trzecia pozycja jest zwykle największa i to jest rzecz, którą chciałabym, żeby zapamiętał każdy, kto to czyta. Nie płacimy najwięcej za to, co zjedliśmy. Płacimy najwięcej za pół pęczka natki, który zwiądł, za jogurt, o którym zapomniano, za trzy czwarte kapusty kupionej na jedno danie i za chleb, który wysechł. Te rzeczy nie pojawiają się w żadnym rachunku, bo nikt ich nie zapisuje — a to one podnoszą realny koszt jedzenia najbardziej.

Jest też druga strona, o której mówi się jeszcze rzadziej: dania tanie w składnikach bywają drogie w czasie, a drogie w składnikach — szybkie. Zupa z warzyw korzeniowych kosztuje grosze i zajmuje półtorej godziny. Kawałek dobrej ryby kosztuje wielokrotnie więcej i jest gotowy w kilkanaście minut. To są dwa różne koszty i oba są prawdziwe. Kto liczy tylko jeden, liczy źle.

Jak to sprawdzić bez tabelek, arkuszy i aplikacji? Jest jeden sposób i zajmuje tydzień. Przez siedem dni zapisujcie na kartce nie to, co kupiliście, tylko to, co wyrzuciliście. Nic więcej. Ta lista powie Wam o Waszej kuchni więcej niż jakikolwiek budżet, i prawie zawsze zaskakuje.

Z tego wynika też, dlaczego uważam popularne porównania „gotowanie w domu kontra jedzenie na mieście” za mało warte. Prawie wszystkie liczą składniki, które trafiły do dania, a pomijają to, co się przy okazji zmarnowało. Rachunek bez tej pozycji jest po prostu nieprawdziwy.

I teraz rzecz, którą muszę powiedzieć wprost, bo dotyczy mojej pracy. Nie podam Wam żadnych wyliczeń, ile ten sprzęt oszczędza ani po ilu miesiącach się zwraca. Widzę takie tabelki w internecie i nie wierzę w żadną z nich. Zwrot zależy wyłącznie od tego, jak ktoś gotuje i jak często — a to znaczy, że każde takie wyliczenie jest dopasowane do z góry przyjętej odpowiedzi. Wolę tego nie robić.

Jedyne, co mogę powiedzieć uczciwie, jest dużo skromniejsze. Urządzenie pomaga w jednej pozycji tego rachunku — w tej największej, czyli w marnowaniu. Nie dlatego, że jest magiczne, tylko dlatego, że z resztek warzyw robi się w nim zupę albo pastę bez żadnego wysiłku i bez stania nad garnkiem. Rzeczy, które w innej sytuacji poszłyby do kosza, częściej trafiają do dania — bo próg wysiłku jest niższy. To jest cała prawda i nic ponadto.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli zastanawiacie się nad zakupem i chcecie policzyć, czy to ma sens — zróbcie wcześniej tamten tygodniowy spis tego, co wyrzucacie. Będziemy mieli o czym rozmawiać na konkretach zamiast na obietnicach.

Do całego miasta i do wszystkich miejscowości gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.