Przedstawiciel Thermomix Kozienice – prezentacja u Ciebie w kuchni

W dziewiętnastowiecznej Puszczy Kozienickiej działały smolarnie, popielarnie i potażarnie. Produkowały smołę, terpentynę i popiół, a drewno spławiano stąd Wisłą do Warszawy. Zwróćcie uwagę na to słowo: popielarnia. Cały zakład, którego produktem był popiół — dziś dla nas odpad, który się wymiata, a przez większość historii surowiec tak wartościowy, że opłacało się go wytwarzać i wozić rzeką.

Popiół miał w gospodarstwie trzy role i wszystkie trzy dotyczyły kuchni. Był źródłem łagodnego, równomiernego ciepła. Był środkiem do szorowania naczyń — z popiołu robiło się ług. I był składnikiem spulchniającym dawne wypieki, pod nazwą potażu. Dwie ostatnie rzeczy odeszły i dobrze; pierwsza została i nikt jej nie zastąpił.

Bo pieczenie w popiele to nie jest ciekawostka historyczna, tylko technika, która nadal działa i której nic nie podrabia. Ziemniak, burak, cebula, główka czosnku albo duża pieczarka włożone w żar ogniska czy wystygającego grilla dochodzą powoli, we własnej skórze, bez wody i bez kropli tłuszczu.

Zasada jest prosta i warto ją rozumieć, bo tłumaczy, dlaczego to działa. Popiół nie parzy tak jak płomień — oddaje ciepło powoli i ze wszystkich stron naraz. Dlatego warzywo nie przypala się z wierzchu, zanim dojdzie w środku, co jest dokładnie tym, co zwykle psuje pieczenie nad ogniem.

Skóra pełni tu funkcję opakowania: chroni miąższ, a po upieczeniu zdejmuje się ją i wyrzuca. Dzięki temu pytanie, czy popiół jest czysty, w ogóle nie powstaje — jedzenie nie ma z nim bezpośredniego kontaktu.

Nadają się do tego warzywa korzeniowe i cebulowe: ziemniaki, bataty, buraki, marchew, seler, cebula, czosnek. Nie nadają się rzeczy delikatne i pozbawione skóry — te trzeba by zawinąć, a wtedy to już inna technika.

Jedno zdanie o tym, czego nie robić: używa się wyłącznie popiołu z czystego drewna. Nie z węgla, nie z brykietu, nie z desek malowanych, lakierowanych ani z płyt meblowych.

Ten sam efekt — łagodne ciepło ze wszystkich stron, bez wody — da się całkiem dobrze odtworzyć w piekarniku. Warzywo zawija się w folię albo papier i piecze nisko, dłużej niż zwykle. To nie jest to samo, bo nie ma zapachu ogniska, ale mechanizm jest identyczny.

I rzecz, dla której ten temat w ogóle wart jest uwagi: pieczenie w skórze zmienia smak znacznie bardziej niż gotowanie. Kiedy warzywo gotuje się w wodzie, część smaku i cukrów przechodzi do wywaru — rozcieńcza się. Kiedy piecze się we własnej skórze, nic nie ucieka i smak się zagęszcza. Kto raz porównał buraka pieczonego z gotowanym, ten wie, o czym mówię; o samym buraku pisałam zresztą osobno.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie ma z ogniem nic wspólnego. Nie upiecze ziemniaka w popiele, nie zrobi zapachu ogniska i nie zastąpi żaru — to zostaje na zewnątrz, przy ognisku albo w piekarniku.

Robi natomiast jedną rzecz w dokładnie tej samej logice: gotuje na parze, czyli również bez zanurzania w wodzie. To jest ta sama zasada, dla której warzywa pieczone w skórze mają więcej smaku niż gotowane — nic nie wypływa do garnka. Nie jest to popiół i nie udaję, że jest; jest to natomiast najbliższa rzecz, jaką da się zrobić w kuchni w środku zimy.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli chcecie porównać warzywa gotowane i te na parze — powiedzcie przy umawianiu. Różnica jest wyraźniejsza, niż większość osób się spodziewa.

Do całego miasta — okolic zespołu parkowego przy ulicy Parkowej, Starej Wsi, Janikowa i zabudowy nad Jeziorem Kozienickim. Dojeżdżam też do miejscowości w gminie: Stanisławic, Ryczywołu, Brzeźnicy, Świerży i Bąkowca.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość, ulicę i numer domu. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.