Przedstawiciel Thermomix Krobia – prezentacja u Ciebie w kuchni

Przy Krobi podaje się zwykle rok 1286. I jest z tym rokiem jedna rzecz, o której warto wiedzieć: nie ma pod nim żadnego dokumentu.

Monografia miasta pisze o tym otwarcie — data lokacji nie jest znana, a w publikacjach okresu międzywojennego „z braku dokumentów źródłowych” przyjęto rok 1286 jako najbardziej prawdopodobny. Tymczasem Słownik historyczno-geograficzny datuje pierwszy zapis, w którym Krobia występuje jako oppidum, na 1420 rok, a pierwsze potwierdzenie statusu miejskiego pod formą „Crobia” — na 1424. Sto trzydzieści cztery lata różnicy. W 1445 roku Krobia jest z kolei wymieniona jako castrum.

I od razu powiem, czego tu nie twierdzę. Nie twierdzę, że Krobia nie była miastem przed 1420 rokiem — prawdopodobnie była. Nie twierdzę też, że ktoś tę datę zmyślił. Autorzy międzywojenni zrobili dokładnie to, co należało: podali najlepsze dostępne przypuszczenie i napisali wprost, że jest przypuszczeniem. Dopisek zniknął po drodze, nie oni.

Piszę o tym, bo w kuchni mamy dokładnie takie liczby i prawie każda z nich pochodzi z tego samego mechanizmu.

„To zajmuje czterdzieści minut.” „Robię to od pięciu lat.” „Dla nas trzeba podwójną porcję, inaczej nie wystarczy.” „Na dwie osoby to za dużo.” Każda z tych liczb została kiedyś raz oszacowana — przy innym składzie domu, innym sprzęcie, innym apetycie — i od tamtej pory nikt jej nie sprawdził. Nie dlatego, że ktoś jest niedokładny. Dlatego, że po pewnym czasie przestaje brzmieć jak przypuszczenie i zaczyna brzmieć jak fakt.

Dopowiem, bo to leży blisko: pisałam już gdzie indziej o mieście, które z kilku znanych dat wybrało do obchodów najpóźniejszą. Tu jest inaczej i to jest sedno — tam daty były i trzeba było wybrać, a tu nie było żadnej, więc jedną przyjęto.

Ruch jest jeden i można go zrobić przy najbliższym obiedzie. Wybierz jedną taką liczbę i sprawdź ją raz. Zegarkiem — ile to naprawdę zajmuje od wyjęcia składników do postawienia na stole. Albo wagą — ile naprawdę zostaje. Jedna liczba, jeden raz. Zwykle okazuje się, że rzeczywistość rozjechała się z szacunkiem w tę wygodniejszą stronę.

Uczciwie o drugiej stronie, bo nie chcę wyjść na osobę, która każe wszystko mierzyć. Przypuszczenia są konieczne — bez nich nie da się zaplanować zakupów ani powiedzieć, o której będzie obiad, a mierzenie każdej rzeczy jest męczące i bezsensowne. Chodzi o coś mniejszego: o wiedzę, które liczby macie sprawdzone, a które przyjęte. Te przyjęte wolno trzymać — tylko nie wolno się nimi rozliczać.

I uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie sprawdzi żadnej z tych liczb za Was. Ma wbudowaną wagę i minutnik, więc daje narzędzia — składniki dodaje się jeden po drugim wprost do naczynia i widać, ile czego weszło. Ale liczba w Waszej głowie zostanie nieruszona, dopóki ktoś jej świadomie nie zmierzy, a tego urządzenie nie zrobi z własnej inicjatywy.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, ile czasu według Was zajmuje zrobienie obiadu. Po prezentacji można to porównać z zegarkiem — bywa ciekawie.

Do całego miasta i do wszystkich dwudziestu dwóch sołectw w gminie, w tym do Starej Krobi. Wszędzie bez dopłaty.

Jedna uwaga językowa, bo to jedna z najczęściej źle odmienianych nazw w Wielkopolsce: dopełniacz i miejscownik mają jedno „i” — „do Krobi” i „w Krobi”, nie „do Krobii” ani „w Krobii”. Ten błąd bierze się z analogii do „Kalifornia — Kalifornii”, gdzie temat kończy się inaczej. Przymiotnika od nazwy miasta nie używam, bo nie udało mi się go potwierdzić w żadnym źródle.