Przedstawiciel Thermomix Lipsko – prezentacja u Ciebie w kuchni

18 maja 2015 roku na ministerialną Listę Produktów Tradycyjnych wpisano kiełbasę wiejską z Lipska — cienką, w jelicie wieprzowym, o pomarszczonej powierzchni, doprawianą czarnym pieprzem i czosnkiem, rozpoznawaną po szarym oczku w przekroju.

W jej opisie uderza jedna rzecz, na którą normalnie nikt nie zwraca uwagi. Nie ma tam jednej temperatury. Najpierw wędzenie w łagodnym cieple drewnem dębowo-bukowym lub olchowym, potem gorącym dymem, a na końcu jeszcze pieczenie. Trzy etapy, trzy różne ciepła, jeden wyrób.

Zaznaczam od razu: to jest opis tego konkretnego produktu, a nie przepis ani instrukcja dla nikogo. Nie zamierzam nikomu podpowiadać, jak robić wędliny w domu, bo to nie jest moja dziedzina i nie udaję, że jest.

Interesuje mnie sama zasada, bo ona wraca w całej kuchni domowej, tylko prawie nikt jej tak nie nazywa.

Brzmi ona tak: łagodne ciepło robi rzecz w środku, a mocne robi rzecz na powierzchni. To są dwa różne zadania i rzadko da się je załatwić jednym ustawieniem.

Znamy to wszyscy, tylko bez nazwy. Mięso wyjmuje się z lodówki wcześniej, obsmaża mocno, a potem dusi długo i wolno. Warzywa podsmaża się na początku, choć całe danie i tak będzie się gotować godzinę. Ciasto wchodzi do gorącego piekarnika, a potem temperaturę się zmniejsza. Zupę doprowadza się do wrzenia i natychmiast przestawia na mały ogień. Za każdym razem chodzi o to samo: dwie różne rzeczy po kolei, nie jedna naraz.

I stąd najczęstszy błąd, jaki widzę — próba załatwienia obu naraz. Jeden mocny ogień przez cały czas. Wtedy powierzchnia jest gotowa dużo wcześniej niż środek: na talerz trafia coś, co wygląda świetnie, a w środku nie jest tym, czym miało być. Odwrotnie bywa równie często — wszystko robione łagodnie, przez co danie jest miękkie i blade, i nikt nie wie, dlaczego smakuje nijak.

Kolejność nie jest stała i to też warto wiedzieć. Czasem najpierw mocno, żeby się zamknęło, a potem łagodnie, żeby doszło. Czasem odwrotnie — najpierw spokojnie, a mocne ciepło na sam koniec, dla skórki. Decyduje to, czy zależy nam bardziej na wnętrzu, czy na powierzchni.

Najtrudniejsza jest część pomiędzy. Trzeba coś zrobić w konkretnym momencie: przełożyć, zmniejszyć, odkryć, poczekać. I to jest dokładnie ta czynność, o której się zapomina, bo dzieje się w środku innego zajęcia.

Tu akurat urządzenie ma przewagę i mówię to bez owijania. Zmiana temperatury w trakcie gotowania nie wymaga stania przy garnku ani pilnowania minuty — program po prostu przechodzi dalej. Człowiek zapomina zmniejszyć ogień pod zupą; ustawienie nie zapomina. Przy daniach, które potrzebują dwóch etapów, to jest realna różnica, a nie hasło z ulotki.

I od razu druga strona. Mocnego przypieczenia powierzchni Thermomix nie zrobi tak jak patelnia — do tego trzeba suchego, ostrego ciepła i kontaktu z gorącym dnem. Ten pierwszy, najbardziej „ogniowy” etap często i tak robi się osobno, na patelni, a dopiero potem wszystko wędruje do naczynia. To nie jest wada, którą trzeba ukrywać, tylko podział pracy, o którym lepiej wiedzieć wcześniej.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli chcesz zobaczyć konkretnie danie dwuetapowe — takie, gdzie coś się najpierw obsmaża, a potem długo dusi — powiedz to przy umawianiu.

Do całego miasta — na oba wzgórza po obu stronach doliny Krępianki i do domów przy wylotach dróg. Dojeżdżam też do wsi w gminie.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.