Przedstawiciel Thermomix Myszyniec – prezentacja u Ciebie w kuchni

Sprawozdanie o gospodarce Puszczy Zielonej z 1690 roku wylicza, czym tutejsze osady żyły. Siedemnaście pieców, „w których pędzą smołę”. Dziesięć zakładów przygotowujących żelazo. Wypalanie węgla drzewnego, wydobycie bursztynu, myślistwo. I jedna pozycja, która mnie zatrzymała: produkcja potażu — osady wypalały popiół.

Potaż to węglan potasu, otrzymywany właśnie z popiołu drzewnego. Był towarem eksportowym, a w kuchni bezpośrednim przodkiem tego, co dziś stoi w szafce pod nazwą „proszek do pieczenia”. Ludzie z tych lasów wypalali surowiec, dzięki któremu gdzie indziej rosło ciasto.

A skoro tak, to warto poświęcić chwilę trzem rzeczom, które dziś stoją w tej szafce obok siebie i które prawie wszyscy mylą. Różnią się nie siłą, tylko mechanizmem — i dlatego nie są wymienne.

Soda oczyszczona działa wyłącznie wtedy, gdy ma w cieście coś kwaśnego. Sama z siebie nie zrobi nic poza posmakiem. To dlatego w przepisach z sodą pojawiają się maślanka, kefir, jogurt, kakao, miód albo odrobina octu — i to nie są dodatki dla smaku. To jest część mechanizmu, bez której nic nie urośnie.

Proszek do pieczenia to ta sama soda, ale z już dołożonym kwasem i ze skrobią, która trzyma je osobno, dopóki jest sucho. Działa sam, bo swój kwas ma w środku.

Amoniak, czyli węglan amonu, używany jest do ciastek płaskich i cienkich — i to nie z przyzwyczajenia. Jego zapach musi mieć którędy odejść w czasie pieczenia; w cieście wysokim po prostu w nim zostanie.

Z tego wynika rzecz najważniejsza: sody i proszku nie zamienia się jedno na drugie. To nie jest kwestia przeliczenia ilości, tylko dwóch różnych sposobów działania. Przepis z sodą ma gdzieś ukryty swój kwas — czasem w maślance, czasem w kakao — a przepis z proszkiem nie musi go mieć wcale.

Przy okazji wyjaśnia się rzecz, o której nikt nie myśli, gdy domowe ciasto dziwnie smakuje. Za dużo sody daje mydlany, lekko metaliczny posmak. Nie jest to wina mąki ani jajek — to po prostu soda, której nie miał kto zneutralizować.

Teraz to, co uważam za najbardziej użyteczne zdanie na tej stronie. Ciasta na sodzie albo na proszku nie odstawia się przed pieczeniem. Reakcja zaczyna się w misce, w momencie, gdy mokre spotyka suche — nie w piekarniku. Każda minuta stania na blacie to gaz, który ucieka w powietrze zamiast podnieść ciasto. Piekarnik ma być nagrzany wcześniej, a ciasto ma iść do niego od razu.

Z tego samego powodu takie ciasta miesza się krótko. Im dłużej pracuje mikser, tym więcej już powstałego gazu wybija się z masy — i tym mniej go zostaje na to, po co był.

To wszystko dotyczy wyłącznie spulchniaczy chemicznych. Drożdże działają zupełnie inaczej, bo są żywym organizmem, a nie reakcją — pisałam o nich osobno i tych dwóch rzeczy nie należy mieszać.

Na koniec uczciwie o sprzęcie, bo ma tu dwie strony. Thermomix miesza szybko i równo, a przy cieście na proszku krótkie mieszanie jest dokładnie tym, o co chodzi — więc pod tym względem wypada bardzo dobrze.

Ale właśnie dlatego kusi, żeby pomieszać jeszcze chwilę „dla pewności”, skoro to nic nie kosztuje. Przy tych ciastach jest to najgorsze, co można zrobić, i trzeba sobie to powiedzieć wprost. No i oczywiście urządzenie nie piecze — o tym, co robi z ciastem forma i piekarnik, pisałam przy innym mieście.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli pieczecie i chcecie zobaczyć, którą część roboty urządzenie realnie zdejmuje z rąk — powiedzcie to przy umawianiu.

Do całego miasta — od placu Wolności po domy przy wylotach dróg. Dojeżdżam też do wsi w gminie, w tym do Wolkowych, Wydmus, Wykrotu i Zalesia. Dla porządku: Myszyniec Stary i Myszyniec-Koryta to osobne miejscowości w tej samej gminie i do nich również przyjadę.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.