Przedstawiciel Thermomix Nowogród Bobrzański – prezentacja u Ciebie w kuchni

W Drągowinie działa gospodarstwo, które robi po kolei prawie wszystko samo: pasiekę prowadzoną metodą minimalnej ingerencji, owce, własny chleb i sery, a obok kiszonki, octy, syropy ziołowe, konfitury i musztardy. Jego chleb żytni na zakwasie — z samej mąki, zakwasu i soli, bez drożdży, według receptury przywiezionej z Wołynia w latach czterdziestych — trafił 12 czerwca 2019 roku na ministerialną Listę Produktów Tradycyjnych.

W takim miejscu obróbka jest wyborem, a nie odruchem. I właśnie o wyborze obróbki chcę napisać — o parze, która w Polsce ma opinię „dietetycznej” i przez to jest traktowana jak gotowanie gorszego sortu, dla kogoś, kto musi, a nie kto chce.

Tymczasem para to po prostu inna obróbka. Ma własne zalety i własne ograniczenia, dokładnie tak jak pieczenie czy duszenie, i warto je znać, zamiast przypisywać jej cnoty albo wady.

Największa zaleta jest jedna i naprawdę ją czuć: para nie wypłukuje smaku. Produkt nie leży w płynie, więc nic z niego nie wychodzi do wody, którą potem się wylewa. Ta sama marchewka ugotowana w wodzie i na parze to dwa różne warzywa.

Z tego wynika, że warzywa zostają wyraziste, trzymają kształt i nie rozpadają się w bulgoczącym garnku. Dla kogoś, kto zna warzywa wyłącznie jako coś miękkiego i bez smaku, to bywa zaskoczenie.

Jest jednak rzecz, której para nie zrobi nigdy: nie zrumieni. Nie da skórki, nie da przypieczenia, nie da tej ciemnej, słodkawej warstwy, za którą tak naprawdę lubimy większość pieczonego jedzenia. I tu żadna sztuczka nie pomoże.

Stąd bierze się prosta reguła, która porządkuje wszystko. Para jest dobra dla produktów, które mają pozostać sobą, i zła dla tych, które mają zmienić charakter.

Znakomicie wychodzą więc: ryba, warzywa, ziemniaki, pierogi i kluski, jajka, delikatne mięso. Źle wychodzi wszystko, co ma chrupać, i wszystko, co potrzebuje wysokiej temperatury, żeby w ogóle zacząć być sobą.

Największą praktyczną zaletą pary jest jednak co innego, o czym mówi się rzadko: można gotować dwie rzeczy naraz, na dwóch poziomach. Ziemniaki pod spodem, ryba nad nimi — i to bez dokładania garnków.

Trzeba tylko pamiętać, że produkty o różnej twardości dodaje się w różnych momentach. Wrzucenie wszystkiego naraz kończy się tym, że jedno jest gotowe, a drugie twarde — i to nie jest wina metody, tylko kolejności.

Jedno zastrzeżenie, bo lubię je stawiać wprost: para nie jest szybsza. Nie warto jej wybierać dla oszczędności czasu, bo jej przewaga leży zupełnie gdzie indziej.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Gotowanie na parze nie jest funkcją, dla której warto kupić to urządzenie, i nie będę tak twierdzić — zwykły wkład do garnka kosztuje kilkanaście złotych i działa.

Realna przewaga jest tu inna i całkiem konkretna: para powstaje z tego samego naczynia, w którym gotuje się zupa albo sos. Czyli dwa elementy obiadu robią się jednocześnie, bez drugiego garnka, bez drugiego palnika i bez pilnowania dwóch rzeczy naraz. W kuchni z małym blatem to znaczy więcej niż niejedna funkcja z listy.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedzcie przy umawianiu, czy w domu jada się ryby. Jeśli tak, pokażę rybę z dodatkiem robionym równocześnie — to najlepiej widać na miejscu.

Do całego miasta i do wszystkich wsi gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.