Przedstawiciel Thermomix Okonek – prezentacja u Ciebie w kuchni

Okonek założono w 1553 albo 1554 roku. Osada miała na starcie dwudziestu jeden gospodarzy i sześciu zagrodników — liczby zapisano dokładnie, bo tak się wtedy zakładało wsie.

Sześć lat później, w 1560 roku, tuż obok założono drugą wieś: trzech junkrów, dziewiętnastu gospodarzy, dwunastu zagrodników. Też policzonych co do osoby.

A granicy między nimi nie ustalono. Spór o nią trwał około pięćdziesięciu lat. Pięćdziesiąt lat — czyli mniej więcej tyle, ile trwało całe dorosłe życie ówczesnego gospodarza. Prawa miejskie Okonek dostał zresztą dopiero w 1754 roku, dwa wieki po założeniu.

Piszę o tym, bo we wspólnej kuchni dzieje się dokładnie to samo i rzadko kto nazywa to po imieniu.

Granica prawie nigdy nie jest narysowana. Kto myje po obiedzie. Kto decyduje, co się kupuje. Czyja jest ta półka w lodówce. Czy wolno dojeść to, co zostało. Kto ma prawo powiedzieć „nie chce mi się dziś gotować”, a kto musi wtedy coś zrobić. Nikt tego nie ustalił, więc ustala się to od nowa codziennie, przy zmęczeniu, przy gościach, przy gorszym dniu.

I to właśnie kosztuje najwięcej — nie sama praca, ale codzienne negocjowanie tego, czyja ona jest.

Dopowiem, bo to leży blisko: pisałam już gdzie indziej o podziale, który wprowadzono, a potem zniesiono, i o nazwie, która go przeżyła. Tu jest odwrotny problem — granicy nie ustalono w ogóle, i właśnie dlatego trwało to pół wieku.

Ruch jest jeden i jest niewygodny tylko raz. Ustalcie granicę na głos, wprost, nawet niedoskonale. Kto co robi w tygodniu, czyja jest która półka, co się dzieje, gdy ktoś nie da rady. Zła granica narysowana jest tańsza od dobrej nienarysowanej, bo o narysowanej można się pokłócić raz i poprawić ją, a nienarysowana wraca codziennie.

Uczciwie o drugiej stronie, bo to ma warunek. Granica ustalona przez jedną osobę nie jest granicą, tylko przydziałem, i będzie źródłem żalu. Musi powstać razem i musi być wolno ją zmieniać — byle jawnie, a nie przez ciche przestawanie robienia swojej części.

I uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie ustali za Was żadnej granicy i nie rozstrzygnie, kto ma gotować. Bywa za to dobrym pretekstem, żeby podział ustalić od nowa — bo po zakupie zmienia się to, ile pracy jest do podziału: nie trzeba stać przy garnku, a danie powstaje w jednym naczyniu, więc i zmywania jest mniej. Kto liczy, że urządzenie samo przesunie obowiązki na drugą stronę, przeliczy się.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, kto u Was zwykle gotuje i kto zmywa. Pytam nie z ciekawości — od tego zależy, co warto na prezentacji pokazać.

Do całego miasta i do wszystkich wsi w gminie: Lotynia, Lubnicy, Podgajów, Węgorzewa, Drzewic, Chwalimia, Brokęcina, Borucina, Lędyczka, Kruszki, Pniewa i pozostałych. Wszędzie bez dopłaty.

Dwie uwagi. Językowa: „e” wypada z odmiany rzeczownika — mówi się „do Okonka” i „w Okonku”, nie „do Okoneka”; za to w przymiotniku „e” wraca, więc poprawnie jest „okonecki”. I praktyczna: w tej gminie leży wieś Skoki, o nazwie identycznej z miastem w powiecie wągrowieckim — przy adresie warto podać gminę.