Przedstawiciel Thermomix Pszczew – prezentacja u Ciebie w kuchni

W Pszczewie działały cechy krawców, szewców i piwowarów, a od 1984 roku mieści się tu muzeum zwane Domem Szewca. Krawiectwo i szewstwo to rzemiosła, które w połowie żyły z poprawiania: przerobić, nadsztukować, zelować, wypuścić w szwach. Umiejętnością nie było samo szycie, tylko ocena, czy rzecz da się jeszcze uratować, czy szkoda pracy.

W kuchni jest dokładnie tak samo i to jest, moim zdaniem, najbardziej niedoceniana umiejętność ze wszystkich. Nie chodzi o to, żeby nic się nigdy nie udawało — to niemożliwe. Chodzi o to, żeby w pierwszej minucie rozpoznać, czy danie jest jeszcze do odratowania. Bo ratowanie czegoś nieodwracalnego zwykle kończy się tym, że zamiast jednego problemu są trzy.

Zacznijmy od rzeczy, które da się odkręcić. Przesolone danie ratuje się rozcieńczeniem: dolaniem płynu, dosypaniem ryżu, kaszy albo ziemniaka, zwiększeniem objętości. I od razu prostuję najpopularniejszy mit polskiej kuchni: ziemniak wrzucony do zupy nie „wyciąga soli”. Pomaga wyłącznie dlatego, że zwiększa objętość i sam trochę soli przejmuje. Ten sam efekt da dolanie wody z odrobiną bulionu, tylko szybciej.

Za kwaśne danie łagodzi się czymś tłustym — śmietaną, masłem, oliwą — albo odrobiną słodyczy, ewentualnie znowu objętością. Mdłe zwykle nie potrzebuje kolejnej porcji soli, tylko kwasu, ale to osobny temat, o którym pisałam gdzie indziej. Za tłuste najprościej odstawić: kiedy przestygnie, tłuszcz zbiera się na wierzchu i schodzi łyżką w kilkanaście sekund. A rozgotowane warzywa nie są porażką, tylko innym daniem — blender robi z nich krem i nikt się nie dowie.

Teraz rzeczy, których uratować się nie da, i lepiej to wiedzieć od razu. Przypalone. Gorycz przechodzi na całą zawartość garnka i przelanie do innego naczynia jej nie usuwa — to kolejny popularny mit. Jedyne, co czasem działa, to zlać z wierzchu tę część, która nie dotknęła dna, nie mieszając i nie zeskrobując. Jeśli już się zamieszało, jest po wszystkim.

Nie da się też cofnąć rozgotowanego makaronu ani pieczeni, która wyschła. W obu przypadkach zmieniła się struktura, a struktury nie przywraca żaden dodatek. Ciasto, które nie wyrosło, też już nie wyrośnie, jeśli drożdże były martwe.

Nad tym wszystkim stoi jedna zasada, ważniejsza niż cała reszta: nie ratuje się dania przez dokładanie kolejnych rzeczy. Każdy dodatek wprowadza nowy problem. Dolana śmietana rozcieńcza smak, dosypany cukier maskuje jedno i psuje drugie, dorzucone przyprawy robią chaos. Lepiej zrobić jedną świadomą korektę i spróbować, niż pięć odruchowych i skończyć z czymś, czego już nikt nie rozgryzie.

Warto też przestawić się na myślenie, które oszczędza sporo nerwów: część wpadek to wcale nie wpadki, tylko inne danie. Rozpadnięte warzywa to krem. Za rzadki sos to zalewa do makaronu. Za gęsta zupa to sos do kaszy. Nieudany biszkopt to spód do deseru w pucharkach. Nikt przy stole nie wie, co miało być pierwotnie.

I rzecz najtańsza ze wszystkich: najlepsza naprawa to ta, której nie trzeba robić. Próbowanie w trakcie, a nie na końcu, wyłapuje dziewięć na dziesięć problemów wtedy, kiedy jeszcze kosztują pół łyżeczki czegoś, a nie cały obiad.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie cofnie przesolenia ani przypalenia. Żadne urządzenie tego nie robi i nikt nie powinien obiecywać inaczej.

Usuwa natomiast dwie najczęstsze przyczyny wpadek. Pierwsza: pilnuje temperatury, więc nie ma jak przypalić dna ani zagotować czegoś, co miało tylko dojść — a to są dwa z trzech najczęstszych sposobów zepsucia obiadu. Druga: powtarzalność. Danie, które raz wyszło dobrze, wychodzi tak samo za drugim i dziesiątym razem, bo nie zależy od tego, czy akurat ktoś zadzwonił w trakcie. To nie jest naprawianie — to jest po prostu mniej rzeczy do naprawiania.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli jest danie, które regularnie Wam nie wychodzi — powiedzcie przy umawianiu. Zrobimy właśnie je i poszukamy, na którym etapie coś się rozjeżdża.

Do całej gminy — Pszczewa, Bierczy, Borowego Młyna, Janowa, Nowego Gorzycka, Policka, Rańska, Silnej, Stoków, Stołunia, Szarcza, Świechocina i Zielomyśla.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość, ulicę i numer domu. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.