Przedstawiciel Thermomix Pyzdry – prezentacja u Ciebie w kuchni

Pyzdry zajmują dwanaście i dwie dziesiąte kilometra kwadratowego. To sporo jak na miasto tej wielkości — więcej niż niejedno miasto o połowę ludniejsze.

A lasy w gminie zajmują trzydzieści i pół procenta jej powierzchni, przy gminie liczącej sto trzydzieści siedem i osiem dziesiątych kilometra. To obszar kilkakrotnie większy od całego miasta. Dokładnej liczby nie podam, bo musiałabym ją sama wyliczyć z procentu, a wolę tego nie robić — ale proporcja jest wyraźna i nie zmienia jej żaden sposób liczenia.

Kiedy mówi się „Pyzdry”, ma się na myśli te dwanaście kilometrów. Reszta jest, zajmuje kilka razy więcej miejsca i nie wchodzi do zdania.

Piszę o tym, bo w kuchni mamy dokładnie taki sam rachunek i on krzywdzi konkretne osoby.

„Gotowanie” liczy się od postawienia garnka na ogniu do wyłączenia. Godzina, czasem czterdzieści minut. I to jest ta część, o której się mówi.

A wokół niej jest cała reszta, której nikt nie liczy: wymyślenie, co w ogóle ugotować, i to przy pamiętaniu, kto czego nie je. Sprawdzenie, co zostało. Zakupy, z listą i z noszeniem. Wyjęcie mięsa z zamrażalnika poprzedniego wieczoru. Sprzątnięcie blatu przed. Zmywanie po. I to ciągłe trzymanie w głowie, co jest w lodówce i co trzeba zjeść w pierwszej kolejności.

Dlatego zdanie „przecież to tylko godzina” jest nieprawdziwe — nie dlatego, że ktoś kłamie, tylko dlatego, że liczy wyłącznie część widoczną.

Dopowiem, bo to leży blisko: pisałam już gdzie indziej o tym, co naprawdę niesie ciężar konstrukcji, i osobno o rzeczach niewidocznych, co do których wszyscy się zgadzają. Tu chodzi o coś innego niż jedno i drugie — o to, że cała część pracy w ogóle nie wchodzi do rachunku, choć wszyscy o niej wiedzą.

Ruch jest jeden i można go zrobić przy stole, bez zmian w kuchni. Nazwijcie tę resztę na głos i po kolei. Dopiero nazwane da się komuś oddać; dopóki „obiad” znaczy wyłącznie godzinę przy garnku, nikt nie przejmie reszty, bo nikt nie wie, że ona istnieje.

Uczciwie o drugiej stronie, bo ta część nie zniknie. Da się ją rozdzielić i da się ją skrócić, ale ktoś w domu zawsze będzie musiał wiedzieć, co jest w lodówce i kto czego nie je. Ta wiedza jest pracą i warto, żeby nie spoczywała zawsze na tej samej osobie.

I uczciwie o sprzęcie, bo tu mam interes. Thermomix zmniejsza część widoczną — czyli tę mniejszą. Nie trzeba stać przy garnku, a danie powstaje w jednym naczyniu, więc i zmywania jest mniej. Części niewidocznej prawie nie rusza: nie zrobi zakupów, nie wymyśli, co jeść, i nie zapamięta, co trzeba zjeść w pierwszej kolejności.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, ile czasu zajmują u Was zakupy i planowanie. Nie samo gotowanie — to zwykle najmniejsza część.

Do całego miasta i do wszystkich dwudziestu sołectw w gminie. Nazywają się między innymi: Ciemierów, Ciemierów-Kolonia, Pietrzyków, Pietrzyków-Kolonia, Białobrzeg, Białobrzeg Ratajski, Dolne Grądy, Górne Grądy, Lisewo, Rataje, Tarnowiec i Zamość. Wszędzie bez dopłaty.

Dwie uwagi. Językowa: nazwa występuje tylko w liczbie mnogiej, a dopełniacz nie ma końcówki — mówi się „do Pyzdr”, nie „do Pyzdrów”, i „w Pyzdrach”, nie „w Pyzdrze”; poprawnie jest też „Pyzdry leżą”, nie „leży”. Przymiotnika od nazwy nie używam, bo nie udało mi się go potwierdzić. I praktyczna: w gminie jest kilka par nazw różniących się jednym członem, a wieś Zamość nosi nazwę identyczną z miastem powiatowym w lubelskim — przy adresie warto podać gminę.