Przedstawiciel Thermomix Zagórów – prezentacja u Ciebie w kuchni

Zezwolenie na założenie miasta Zagórów zapadło w 1407 roku. Przywilej lokacyjny — czyli dokument, od którego miasto faktycznie zaczyna działać — wystawiono 3 września 1445 roku. Między jednym a drugim minęło trzydzieści osiem lat.

Co działo się w tym czasie, nie wiem. Źródła, do których dotarłam, o tych trzydziestu ośmiu latach milczą, a ja niczego nie dopowiem. I to jest właśnie ciekawa część: zgoda była, a wykonania przez prawie cztery dekady nie widać.

Dopowiem, bo to leży blisko: pisałam już gdzie indziej o mieście, które sześć lat starało się o jedną zmianę — tam przez cały ten czas coś się działo i zostały tego ślady. Tu jest odwrotnie: między jedną datą a drugą nie ma nic, o czym mogłabym napisać. To inna historia, choć obie są o odstępie. I jeszcze jedno rozróżnienie: pisałam też o mieście, które rocznicę liczyło od późniejszej z dwóch dat — tutaj nikt rocznicy nie liczy, obie daty spokojnie stoją obok siebie.

Piszę o tym, bo w każdym domu są takie ustalenia.

„Trzeba coś zrobić z tym obiadem w tygodniu.” „Powinniśmy gotować raz na dwa dni i mrozić.” „Od września bierzemy się za to na poważnie.” Wszyscy się zgadzają. Nikt nie protestuje. I nic się nie dzieje — czasem przez rok, czasem przez trzy.

Dzieje się tak, bo zgoda nic nie kosztuje. Zgodzić się może każdy, w każdej chwili, przy stole, po pracy, jednym kiwnięciem głowy. Wykonanie kosztuje czas konkretnej osoby w konkretny dzień — i dopóki nie wiadomo, kto i kiedy, nie ma czego wykonać.

Ruch jest jeden i mieści się w dwóch słowach dopisanych do każdej rodzinnej zgody: kto i kiedy. Nie „ugotujemy więcej na zapas”, tylko „w niedzielę po południu robię to ja i robię dwa razy tyle”. Bez tych dwóch słów zgoda jest tylko dobrym samopoczuciem, a nie planem.

Uczciwie o drugiej stronie, bo nie każde odłożenie jest porażką. Czasem zgoda zapada, a warunki naprawdę jeszcze nie dojrzały — jest małe dziecko, jest remont, jest zmiana pracy. Wtedy lepiej nazwać rzecz po imieniu: to nie jest „w toku”, to jest odłożone, i wracamy do tego w konkretnym miesiącu. To uczciwsze niż trzydzieści osiem lat udawania, że sprawa się toczy.

I uczciwie o sprzęcie, bo zakup urządzenia bywa dokładnie taką zgodą bez terminu. „Kiedyś to kupimy” potrafi trwać latami i nie jest ani decyzją na tak, ani na nie — a obie te decyzje są lepsze od zawieszenia. Dlatego po prezentacji zwykle proponuję ustalić datę, do której odpowiecie sobie na to pytanie, nawet jeśli odpowiedź brzmi „nie teraz”.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, ile macie wolnego blatu i gdzie jest najbliższe gniazdko. Brzmi prozaicznie, a bardzo często rozstrzyga.

Do całego miasta i do wszystkich dwudziestu dziewięciu sołectw w gminie. Nazywają się między innymi: Trąbczyn, Wrąbczyn, Łukom, Oleśnica, Łazińsk Pierwszy, Łazińsk Drugi, Szetlew, Szetlewek, Michalinów Oleśnicki, Michalinów Trąbczyński, Łazy i Nowa Wieś. Wszędzie bez dopłaty.

Dwie uwagi, bo to nazwy z pułapkami. Pierwsza, adresowa i najostrzejsza: w gminie są osobno Trąbczyn i Wrąbczyn — jedna litera różnicy, dwie różne wsie. Podobnie Szetlew i Szetlewek oraz Łazińsk Pierwszy i Drugi, a Michalinów występuje w dwóch wersjach: Oleśnicki i Trąbczyński. Warto podać pełną nazwę. Druga, językowa: nazwa miasta odmienia się „do Zagórowa” i „w Zagórowie”, a nie „w Zagórowiu” — i nie należy jej mylić z Zagórzem, osobnym miastem w województwie podkarpackim, które odmienia się zupełnie inaczej.