Przedstawiciel Thermomix Śmigiel – prezentacja u Ciebie w kuchni

Śmigiel nazywa się miastem wiatraków. Legenda mówi, że stało ich dziewięćdziesiąt dziewięć, a setnego nigdy nie udało się zbudować.

Rejestry podają inne liczby. W 1415 roku — jeden. W 1580 — pięć. Pod koniec siedemnastego wieku — pięćdziesiąt, i to jest udokumentowane maksimum. W 1860 — czterdzieści dwa. W 1892 — czterdzieści osiem, choć na ówczesnej mapie policzono ich czterdzieści jeden. W 1913 — dwadzieścia osiem. W 1925 — dwadzieścia. W 1936 — szesnaście. Serię urywam tutaj świadomie, bo dalsze lata wchodzą w tematy, których na tej stronie nie ruszam.

Pięćdziesiąt to dużo. To naprawdę dużo wiatraków na jedno miasto i nikt tego nie kwestionuje. Ale nie jest to dziewięćdziesiąt dziewięć — a w opowieści zostało dziewięćdziesiąt dziewięć.

Piszę o tym, bo w kuchni mierzymy się dokładnie z taką liczbą.

„Kiedyś wszystko robiło się od zera.” „Babcia codziennie gotowała po kilka dań.” „Dawniej nikt nie kupował gotowego.” To są liczby z legendy, nie z rejestru. Zawyżone — nie ze złej woli, tylko dlatego, że pamięć myli się w jedną stronę. Zapamiętuje szczyt, święta, przyjazd rodziny, stół zastawiony na osiemnaście osób. Nie zapamiętuje zwykłego wtorku, kiedy była zupa z wczoraj i chleb ze sklepu.

I najgorsze jest to, co robimy z tą liczbą dalej: rozliczamy się z niej. Poczucie, że „nie daję rady tak jak kiedyś”, jest mierzone wobec dziewięćdziesięciu dziewięciu wiatraków, których nigdy nie było.

Dopowiem, bo to leży blisko: pisałam już gdzie indziej o dwóch liczbach, z których obie były prawdziwe, bo mierzyły dwie różne rzeczy. Tu jest inaczej i prościej. Jedna liczba jest z opowieści, druga z rejestru, i nie ma między nimi żadnego sporu o definicję — jest zwyczajna różnica między tym, co się pamięta, a tym, co zapisano.

Ruch jest jeden i jest prawie niewygodny w swojej prostocie. Kiedy pojawi się „kiedyś”, dopytaj o konkret. Ile dań. W który dzień tygodnia. Ile osób pomagało w kuchni. Czy mieszkało się wtedy z babcią, ciotką i sąsiadką pod jednym dachem. Jak daleko był sklep i co w nim było. Po czterech takich pytaniach liczba z legendy zwykle zjeżdża do rejestru — i wtedy okazuje się, że robicie mniej więcej tyle samo albo więcej, tylko bez czterech par rąk.

Uczciwie o drugiej stronie, bo nie każę nikomu wyrzucać legendy. Ona nie jest kłamstwem — jest opowieścią i jako opowieść jest świetna; miasto ma dzięki niej nazwę, którą zna cała okolica. Jest zła w jednym, konkretnym zastosowaniu: jako miara dla siebie. Opowiadajcie ją dalej. Tylko nie liczcie się z nią.

Na koniec fakt, który tę historię zamyka i który lubię najbardziej. W Śmiglu stoją dziś dwa wiatraki, Serwacy i Pankracy. Oba zostały przywiezione — z Bronikowa i z Kluczewa. Oba pochodzą z początku dziewiętnastego wieku, a w jednym znajduje się belka z datą 1726. Ostatni śmigielski wiatrak rozebrano około 1970 roku; został po nim murowany fundament. Miasto wiatraków ma dwa i żaden nie jest stąd — a nazwa trzyma się dobrze.

I uczciwie o sprzęcie, na wypadek gdyby ktoś czytał to jako obietnicę. Thermomix nie przywróci żadnej dawnej liczby dań i nie po to się go kupuje. Zdejmuje jedną rzecz: konieczność stania przy garnku, bo temperaturę i mieszanie prowadzi sam. Nie zdejmuje potrzeby rozliczania się z wyobrażeniem — to trzeba zrobić samemu i najlepiej przed zakupem, nie po.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, ile dań realnie powstaje u Was w zwykłym tygodniu. Nie w najlepszym — w zwykłym.

Do całego miasta i do wszystkich wsi w gminie: Bronikowa, Czacza, Bruszczewa, Chełkowa, Bielaw, Nowej Wsi i pozostałych. Wsi jest w tej gminie więcej niż w okolicznych i wszędzie dojeżdżam bez dopłaty.

Jedna uwaga językowa, bo to najtrudniejsza nazwa w okolicy: „e” wypada z odmiany rzeczownika. Mówi się „do Śmigla” i „w Śmiglu”, nie „do Śmigiela”. Za to przymiotnik „e” zachowuje — „śmigielski”, jak w nazwie Śmigielskiej Kolei Dojazdowej.