Przedstawiciel Thermomix Tuchola – prezentacja u Ciebie w kuchni

4 marca 2008 roku na ministerialną Listę Produktów Tradycyjnych wpisano mace borowiackie z Tucholi — w kategorii wyrobów piekarniczych i cukierniczych, a wyrób podtrzymuje tutejsze koło gospodyń wiejskich. Najciekawsza rzecz stoi jednak nie w kategorii, tylko w opisie technologii: wypiekano je z ciasta, które zostawało po wypieku chleba.

To znaczy, że nie były osobnym wypiekiem. Były domknięciem poprzedniego.

I to jest różnica, która mnie w tym opisie zatrzymała. Dawna kuchnia w zasadzie nie miała kategorii „resztka”. Miała kategorię „jeszcze nie wykorzystane” — bo skoro piec był rozgrzany, a ciasto leżało na dnie dzieży, to pytanie nie brzmiało „wyrzucić czy schować”, tylko „co z tego jeszcze będzie”.

Dziś mamy dokładnie odwrotnie. Planujemy danie, ale nie planujemy tego, co po nim zostanie. I dlatego zostaje — w lodówce, w miseczce przykrytej talerzykiem, aż przestaje być pytaniem i staje się odpowiedzią samo przez się.

A zostaje zawsze to samo. Resztka ciasta, której nie starczyło na kolejną blachę. Farsz, którego wyszło na trzy pierogi. Pół chochli sosu. Pół talerza ugotowanej kaszy albo makaronu, bo sypało się „na oko”.

Każda z tych rzeczy ma oczywiste drugie życie. Problem polega wyłącznie na tym, że trzeba je wymyślić, zanim wyląduje w lodówce, a nie trzy dni później.

Resztka ciasta to jeden placek na patelnię albo kilka małych na blachę, wstawionych obok głównego wypieku — dokładnie tak, jak to robiono tutaj z ciastem chlebowym. Farsz wchodzi do zupy albo na patelnię z jajkiem i przestaje być farszem. Sos jest bazą następnego sosu, a nie osobnym daniem. Kasza i makaron idą do placków albo do zapiekanki.

Jedyna reguła, która tu naprawdę działa, jest banalna aż do wstydu: resztka musi zostać użyta w tej samej sesji albo mieć wyznaczone miejsce w następnej. Trzeciej opcji nie ma. To znaczy jest, tylko nazywa się „kosz” i wszyscy udajemy, że jej nie wybieramy.

Osobna sprawa to rzeczy, które odcinamy jeszcze przed gotowaniem — obierki, skórki, łodygi. O tym pisałam przy innym mieście, bo to zupełnie inna kategoria: tam decyzja zapada na początku, tutaj na końcu.

I uczciwie o sprzęcie, bo tu nie ma czego koloryzować. Urządzenie nie pomoże w decyzji, bo decyzja jest w głowie i nic jej nie zastąpi. Pomaga w czymś mniejszym, ale realnym: resztka ciasta wraca do tego samego naczynia i dorabia się do niej drugą porcję bez drugiej miski i bez drugiego mycia. A sos poskładany z resztek da się zmiksować na gładko — i wtedy wygląda na zamierzony, bo w gruncie rzeczy jest.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli chcesz, żebyśmy ugotowały coś z tego, co akurat masz w lodówce — powiedz to przy umawianiu. To zwykle najciekawsza część spotkania.

Do całego miasta — od rynku i starego centrum po osiedla przy wylotach dróg i tereny na skraju lasu. Dojeżdżam też do wsi w gminie.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.