Przedstawiciel Thermomix Węgorzewo – prezentacja u Ciebie w kuchni

W węgorzewskim kościele parafialnym, ukończonym w 1611 roku, stoją najstarsze organy na Mazurach. Instrument tego rodzaju ma jedną właściwość, która mnie w nim najbardziej interesuje: nie da się go nastawić raz. Trzeba go stroić, wracać do niego, sprawdzać. Samo miasto jest zresztą młodsze od tych organów tylko o czterdzieści lat — prawa miejskie dostało 4 kwietnia 1571 roku od księcia Albrechta Fryderyka, a nie od Krzyżaków, jak się często pisze; krzyżacki jest tu wyłącznie zamek, budowany od 1335 roku.

Miasto z takim instrumentem jest właściwym miejscem na stronę o doprawianiu — czynności, którą prawie wszyscy traktują jako jeden krok na końcu, a która jest procesem.

Bo doprawianie to nie jest „posolić przed podaniem”. To jest wracanie do dania kilka razy i za każdym razem z innego powodu. Na początku doprawia się po to, żeby składniki oddały smak — sól wyciąga wodę i to działa tylko wtedy, gdy jest tam od początku. W trakcie doprawia się, żeby korygować, bo warzywa bywają różne, a ta sama cebula raz jest słodka, raz nie. Na końcu doprawia się dlatego, że smak zmienia się przy stygnięciu.

Przy zamkniętym naczyniu ten nawyk trzeba zbudować świadomie i to jest realna zmiana po przesiadce z garnka. Garnek stoi otwarty i sam zaprasza, żeby zamieszać i spróbować. Tutaj nic nie zaprasza — urządzenie pracuje, pokrywa jest na miejscu i najłatwiej jest po prostu poczekać do końca. Dlatego wiele osób w pierwszych miesiącach doprawia raz, na samym końcu, i dziwi się, że danie jest płaskie.

Jest jeszcze pułapka, o której mówi się rzadko: gorące i ciepłe to nie to samo. Danie wrzące smakuje inaczej niż to samo danie na talerzu — sól wydaje się słabsza, słodycz mniej wyraźna, ostrość mocniejsza. Próbowanie prosto z naczynia zawsze trochę myli, więc lepiej ostudzić łyżkę przez chwilę, zanim się podejmie decyzję.

Najczęstszy błąd wynika wprost z powyższego: doprawianie w jednym kroku, na końcu i od razu dużą ilością. To jest odwrotność strojenia. Lepiej pięć razy po trochu niż raz dużo — bo dodać zawsze można, a odjąć nie da się nigdy.

I ostatnia rzecz, o której nie myśli prawie nikt: własne podniebienie się przyzwyczaja. Po piątej próbie tego samego dania nie czujecie już soli, którą czuje ktoś, kto siada do stołu pierwszy raz. Dlatego przy dłuższym gotowaniu warto zrobić przerwę między próbami albo poprosić kogoś innego o spróbowanie.

I granica: nie doradzę Wam, ile soli, cukru czy tłuszczu powinno być w Waszym jedzeniu ze względów zdrowotnych. Mówię wyłącznie o smaku i o technice. Jeśli macie zalecenia dietetyczne, to one są ważniejsze od wszystkiego, co tu napisałam — i nie zamierzam się do nich odnosić.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Na spotkaniu próbujemy w trakcie, a nie dopiero na końcu — i chętnie pokażę, jak bardzo to samo danie zmienia się przez dwie minuty i szczyptę czegoś.

Do całego miasta i do wsi gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.