Przedstawiciel Thermomix Brańsk – prezentacja u Ciebie w kuchni

Brańsk dostał pełne prawo magdeburskie 18 stycznia 1493 roku, w Wilnie, z rąk wielkiego księcia litewskiego Aleksandra Jagiellończyka — miasto obchodziło niedawno pięćset trzydziestą rocznicę. Rzemiosło zorganizowane było tu w trzech cechach: szewców, garbarzy i garncarzy. Pracowały młyny wodne, browar i słodownie, a w poniedziałki odbywał się targ. Cała ta konstrukcja opierała się na jednej zasadzie: każdy robi swoje, w całości, i odpowiada za wynik.

W kuchni tej zasady prawie nikt nie stosuje i to jest, moim zdaniem, powód, dla którego wspólne gotowanie tak często kończy się zdenerwowaniem.

W większości domów, które znam, gotuje jedna osoba, a reszta „pomaga”. To jest najgorszy z możliwych układów. Pomoc bez przydzielonego zadania wymaga ciągłego instruowania: co teraz, gdzie to jest, ile tego, czy już wystarczy. Osoba gotująca wykonuje wtedy dwie prace naraz — swoją i zarządzanie cudzą — i wychodzi na tym gorzej niż gdyby robiła wszystko sama. Stąd zdanie, które słyszałam dziesiątki razy: „szybciej zrobię to sama”. Ono jest prawdziwe, tylko problem leży gdzie indziej.

Rozwiązanie jest proste i polega na przydzielaniu całych zadań, a nie fragmentów. Nie „pokrój cebulę”, tylko „sałatka jest twoja”. Nie „wymieszaj to”, tylko „zajmij się ziemniakami od początku do końca”. Różnica jest zasadnicza: całe zadanie ma właściciela, który sam decyduje i sam widzi, kiedy skończył. Fragment wymaga nadzoru.

Podział, który sprawdza się najlepiej, wygląda tak: jedna osoba trzyma całość — planuje, pilnuje kolejności i tego, żeby wszystko było gotowe mniej więcej naraz — a każda z pozostałych ma własne danie albo własny element. To jest dokładnie to, co robił cech: mistrz od butów nie doradzał garncarzowi.

Osobna sprawa, o której się nie mówi: zmywanie w trakcie jest zadaniem samodzielnym i trzeba je komuś oddać wprost. Jeśli się tego nie zrobi, ląduje na osobie gotującej, bo to ona stoi przy zlewie. To najczęściej pomijany element podziału pracy w kuchni.

Dzieci potrafią przejąć całe zadania znacznie wcześniej, niż większość z nas zakłada — pod warunkiem, że dostają zadanie, a nie polecenie. „Zrób sałatkę” działa; „podaj mi miskę” nie uczy niczego. To jest ta sama zasada, tylko w innej skali.

Warto też pamiętać o czymś banalnym: kuchnia ma ograniczoną liczbę stanowisk. Zlew, blat, kuchenka. Więcej niż trzy osoby zwykle nie zwiększają tempa, tylko sobie przeszkadzają — i to nie jest wina ludzi, tylko metrażu.

Powiem teraz uczciwie o sprzęcie, bo bywa reklamowany jako „dodatkowa para rąk” i to jest nieprawda. To urządzenie nie jest dodatkową osobą. Zajmuje stanowisko na blacie, trzeba je obsłużyć, załadować i umyć — czyli generuje też własną pracę.

Jedną rzecz jednak przejmuje i akurat ta jest wyjątkowo trudna do oddelegowania człowiekowi: pilnowanie. Można komuś powiedzieć „zrób sałatkę”, ale „pilnuj, żeby się nie przypaliło i mieszaj co dwie minuty” to zadanie, którego prawie nikt nie chce, a przekazanie go wymaga więcej tłumaczenia niż wykonania. Urządzenie robi to bez tłumaczenia i bez pretensji — i szczerze mówiąc, to jest jego najbardziej niedoceniana funkcja.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli w domu gotuje więcej niż jedna osoba, zaproście je na spotkanie. To jedna z tych rzeczy, które lepiej ustalić razem niż potem przekazywać.

Do całego miasta — a jest rozległe — i do okolicznych wsi. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer albo nazwę miejscowości.