Przedstawiciel Thermomix Czyżew – prezentacja u Ciebie w kuchni

Czyżew był miastem od 1713 roku. W 1870 stracił prawa miejskie i odzyskał je dopiero 1 stycznia 2011 — po stu czterdziestu jeden latach. Przez półtora wieku było to miejsce, które kiedyś czymś było, potem przestało, a potem znowu zaczęło. Ciekawe jest przy tym, że dzisiejsze miasto scalono z trzech wsi o nazwach Czyżew-Osada, Czyżew-Stacja i — to nie żart, tylko autentyczna dawna nazwa — Czyżew-Złote Jabłko.

Sto czterdzieści jeden lat to mniej więcej cztery, pięć pokoleń. A w polskiej kuchni w ciągu jednego pokolenia zniknęła cała grupa dań i warto się zastanowić, które z nich warto by wrócić.

Zniknęły przede wszystkim dania długie. Wywary gotowane na kościach przez pół dnia. Pieczenie duszone godzinami. Galarety. Wszystko, co trzeba było rozłożyć na dwa dni, bo jeden etap musiał ostygnąć, zanim zaczął się następny. Zniknęły dania z podrobów. Zupy owocowe i mleczne, kiedyś zwyczajne, dziś dla wielu egzotyczne. Kisiele i budynie robione od zera, a nie z torebki.

I tu jest rzecz, którą uważam za najciekawszą: te dania nie mają wspólnego smaku ani wspólnych składników. Mają wspólny czas. Wszystkie wymagały obecności — kogoś, kto stoi przy kuchni, dogląda i miesza. Kiedy w domach zabrakło osoby, która może przez trzy godziny być w kuchni, dania te wypadły z obiegu automatycznie. Nikt ich nie odrzucił. Po prostu przestały być wykonalne.

Powiem jednak od razu, żeby nie zabrzmieć nostalgicznie, bo nostalgii w kuchni nie znoszę: część z nich zniknęła słusznie. Wiele dawnych potraw było rozwiązaniem problemu, którego już nie mamy — problemu braku, problemu przechowywania, problemu tego, że nie było czego innego. Nie każde dawne danie było dobre. Niektóre były po prostu tanie.

Ale część zniknęła niesłusznie i to jest lista warta uwagi. Porządny wywar na kościach, który zmienia każdą zupę. Kasze, które przez trzydzieści lat uchodziły za jedzenie z konieczności. Warzywa korzeniowe duszone długo, aż zrobią się słodkie. Zupy owocowe latem. Domowe pasty do chleba zamiast kupnych. Wszystkie te rzeczy są dobre, a nie wróciły dlatego, że są trudne — nie wróciły dlatego, że są długie.

Kiedy wraca się do takiego dania, nie chodzi o wierne odtworzenie. Nikt nie potrzebuje robić dokładnie tego, co robiła babcia, w tych samych ilościach i w tej samej kolejności. Chodzi o wzięcie z niego tego jednego elementu, który dawał smak — i to zwykle jest jeden konkretny krok, a nie cały przepis.

I rada, którą uważam za najważniejszą w tej całej sekcji: najlepszym źródłem takich przepisów są ludzie, a nie internet. Przepis znaleziony w sieci jest uśredniony i pozbawiony tego, co lokalne. Przepis, który ktoś Wam opowie, ma w sobie te wszystkie „u nas robiło się inaczej”. Warto pytać, dopóki jest kogo pytać — to jedyna rzecz w tym tekście, która ma termin ważności.

Teraz o sprzęcie, uczciwie i w obie strony. Akurat tej kategorii dań urządzenie pomaga najbardziej ze wszystkich — i to jest jego najmocniejszy argument, jaki znam. Bo te dania nie wymagały umiejętności, tylko obecności. Wywar, długie duszenie, kisiel mieszany bez przerwy, budyń, który nie może się przypalić — wszystko to są czynności polegające na pilnowaniu. Urządzenie pilnuje. Danie, które kiedyś zajmowało pół dnia stania w kuchni, wraca do obiegu, bo przestaje wymagać stania.

Ale nie wróci wszystkiego i trzeba to powiedzieć wprost. Dań pieczonych w piecu chlebowym nie odtworzy, bo nie ma pieca. Wędzenia nie zrobi. Rzeczy, które wymagały zimnej spiżarni albo piwnicy z określoną temperaturą, też nie. Część dawnej kuchni odeszła razem z budynkami, w których powstawała, i żadne urządzenie tego nie cofnie.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli jest danie, które pamiętacie z domu i którego już się u Was nie robi — powiedzcie o nim przy umawianiu. Chętnie sprawdzę z Wami, czy to akurat da się wrócić.

Do całego miasta i do wszystkich miejscowości gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.