Przedstawiciel Thermomix Książ Wielkopolski – prezentacja u Ciebie w kuchni

W gminie Książ Wielkopolski leżą dwie miejscowości o tym samym rdzeniu: Radoszkowo i Radoszkowo Drugie. Radoszkowa Pierwszego nie ma — ani w wykazie miejscowości, ani nigdzie indziej.

Numer nosi więc tylko jedna z dwóch, a numeracja zaczyna się od dwójki. Domyślnie „pierwszym” jest po prostu Radoszkowo, tylko że nikt tego w nazwie nie zapisał. Skąd to się wzięło i kiedy, nie ustaliłam i nie będę zgadywać.

Dopowiem, bo to leży blisko: pisałam już gdzie indziej o mieście, któremu nazwa sąsiedniej wsi czegoś dowodziła — tam sąsiednia nazwa była dowodem. Tutaj jest odwrotnie: nazwa odsyła do czegoś, czego w rejestrze w ogóle nie ma. I jeszcze jedno rozróżnienie: pisałam też o mieście, w którym nazwa nadana urzędowo przegrała z nazwą używaną — tutaj obie nazwy są urzędowe i obie obowiązują, brakuje tylko trzeciej.

Piszę o tym, bo połowa rzeczy w każdej kuchni nazywa się dokładnie tak samo.

„Ta druga szuflada.” „Duży garnek” — choć duży jest tylko jeden i nie ma z czym go porównać. „Nowa deska”, kupiona pięć lat temu. „Ta od ciasta”, choć ciasto piekło się w niej ostatnio przed świętami dwa lata temu. „Górna półka”, czyli ta, na którą trzeba wejść na taboret, a nie ta najwyższa.

Każda z tych nazw jest zrozumiała i wygodna — dla osoby, która pamięta, skąd się wzięła. Dla wszystkich innych to szyfr. I dopóki gotuje jedna osoba, nie ma z tym najmniejszego problemu.

Problem pojawia się dokładnie w momencie, w którym ktoś ma pomóc. Mąż nie wie, która jest „ta druga”. Dziecko nie znajdzie „tej od ciasta”. Babcia pyta o wszystko trzy razy i po dwóch pytaniach przestaje pytać, a zaczyna szukać po omacku. Wtedy pomoc kosztuje więcej czasu, niż daje, i łatwo wyciągnąć wniosek, że szybciej zrobić samej. To nie jest prawda o innych ludziach — to prawda o nazwach.

Ruch jest jeden: nazwy, które mają działać dla kogoś poza Wami, muszą opisywać rzecz, a nie jej historię. „Szuflada z nożami” zamiast „ta druga”. „Półka z przyprawami” zamiast „na górze”. Nie trzeba niczego przestawiać — wystarczy raz powiedzieć na głos, co gdzie jest, albo nakleić cztery karteczki.

Uczciwie o drugiej stronie, bo domowych nazw nie trzeba kasować. One są wygodne, są własne i często zabawne, a kuchnia bez nich brzmi jak katalog. Wystarczy, że raz ktoś je przetłumaczy komuś z zewnątrz — i tyle. Rzecz nie w tym, żeby mówić poprawnie, tylko żeby druga osoba wiedziała, po co sięga.

I uczciwie o sprzęcie, bo Thermomix przychodzi z własnym słownikiem. Ma nazwy trybów, nazwy akcesoriów i nazwy czynności, których na początku się nie zna. To realny koszt pierwszych tygodni i nie udaję, że go nie ma — po prostu przechodzi się przez to raz. Na prezentacji nazywam rzeczy po kolei, a nie zakładam, że coś jest oczywiste.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, ile macie wolnego blatu i gdzie jest najbliższe gniazdko. Brzmi prozaicznie, a bardzo często rozstrzyga.

Do całego miasta i do wszystkich dwudziestu jeden sołectw w gminie. Nazywają się między innymi: Radoszkowo, Radoszkowo Drugie, Mchy, Sroczewo, Zaborowo, Zakrzewice, Konarskie, Konarzyce, Kiełczyn, Kiełczynek, Gogolewo, Gogolewko, Włościejewice, Włościejewki i Świączyń. Wszędzie bez dopłaty.

Trzy uwagi, bo ta nazwa myli na kilka sposobów naraz. Pierwsza: odrębny Książ leży na Dolnym Śląsku, a Książ Wielki w województwie małopolskim — i uwaga, „Wielkopolski” i „Wielki” to nie są warianty tego samego członu, bo pierwszy odsyła do regionu, a drugi do wielkości. Przy umawianiu warto powiedzieć „Książ Wielkopolski w powiecie śremskim”. Druga, językowa: odmieniają się oba człony, a najczęstszy błąd to pomylenie „do Książa Wielkopolskiego” z „w Książu Wielkopolskim” — po „do” jest „a”, po „w” jest „u”. Trzecia, adresowa: w gminie leżą osobno Kiełczyn i Kiełczynek, Gogolewo i Gogolewko, Włościejewice i Włościejewki oraz Konarskie i Konarzyce, więc pełna nazwa wsi bardzo pomaga.