Przedstawiciel Thermomix Pakość – prezentacja u Ciebie w kuchni

Zamek w Pakości budowano w latach 1326–1330. Mury były ceglane, ale postawiono je na fundamencie z głazów eratycznych — kamieni przyniesionych tu przez lądolód i zebranych z okolicznych pól.

Tego fundamentu nikt nigdy nie oglądał i nie po to go kładziono. Miał jedno zadanie: utrzymać to, co nad nim. Skuteczność mierzyło się tym, że nie było o nim mowy.

W kuchni istnieje cała taka kategoria i prawie nikt jej tak nie nazywa: rzeczy, które kładzie się na dno naczynia nie po to, żeby je zjeść.

Warstwa grubo pokrojonych warzyw pod pieczenią to najczystszy przykład. Unosi mięso nad dno, więc spód nie siedzi we własnym soku i nie robi się gąbczasty. Przy okazji sok zbiera się między warzywami zamiast zasychać bezpośrednio na blasze — o samym dnie naczynia i o tym, co się do niego przykleja, pisałam osobno przy innym mieście.

Ta sama funkcja, tylko mniejsza: kość albo gruby plaster cebuli podłożony pod kawałek, który ma leżeć wyżej. Papier do pieczenia, czyli najprostszy fundament, jaki istnieje. I siatka albo ruszt zakładane w naczyniu do gotowania na parze.

Ten ostatni przypadek jest najważniejszy, bo najczęściej się go lekceważy. Produkt nie może dotykać wody — jeśli dotyka, to się gotuje, a nie parzy. To są dwie różne rzeczy dające dwa różne efekty, i cała różnica bierze się z kilku centymetrów przerwy.

Zasada wspólna dla wszystkich tych przypadków brzmi prosto: spód potrzebuje przerwy. Wszystko, co leży płasko na gorącym dnie albo we własnym płynie, zachowuje się inaczej niż reszta kawałka — i to jest zwykle ta jedna strona, która potem nie wychodzi.

Fundament wolno potem zjeść albo wyrzucić i to niczego nie zmienia. Warzywa spod pieczeni bywają najlepszą częścią obiadu, ale nie po to tam leżały — i dobrze o tym pamiętać przy dobieraniu ich grubości.

Uczciwie o sprzęcie, bo tu akurat sprawa jest elegancka. Koszyczek i taca Varoma to dokładnie ten sam pomysł: konstrukcja, która trzyma jedzenie nad płynem, a nie w nim.

Kto to rozumie, przestaje się dziwić, czemu produkt leżący w wodzie wychodzi inaczej niż ten zawieszony nad nią. A to jest jedna z pierwszych rzeczy, o które ludzie pytają po zakupie — więc wolę powiedzieć ją przed.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli chcesz zobaczyć na własne oczy różnicę między gotowaniem a parowaniem — powiedz to przy umawianiu. To się pokazuje w kilkanaście minut i zwykle zapada w pamięć.

Do całego miasta, po obu brzegach Noteci — jest niewielkie, trzy i pół kilometra kwadratowego. Dojeżdżam też do wsi w gminie.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.