Przedstawiciel Thermomix Drohiczyn – prezentacja u Ciebie w kuchni

W szesnastym wieku Drohiczyn nad Bugiem miał port rzeczny, dziewięć młynów wodnych i siedemdziesiąt karczem — przy jakichś dwóch tysiącach mieszkańców. To jedna karczma na dwadzieścia dziewięć osób. Nie dlatego, że tutejsi mieszkańcy jedli poza domem; dlatego, że przez miasto przewijał się nieprzerwany ruch ludzi z Rusi, znad Bałtyku, z Mazowsza i z Korony. Drohiczyn był wtedy stolicą województwa podlaskiego, którą pozostał od 1520 do 1795 roku.

Karczma nie miała karty dań. Miała jedno albo dwa dania, które stały w kotle, były gotowe o każdej porze i nadawały się dla każdego, kto akurat wszedł. I to jest forma obiadu, o której chcę napisać, bo w domowej kuchni ma dziś opinię gorszej kategorii, a jest dokładnie odwrotnie.

Danie jednogarnkowe jest najstarszą i najbardziej rozpowszechnioną formą posiłku na świecie. Nie ma kuchni narodowej, która by go nie miała. Wygrało wszędzie i wygrało z bardzo konkretnych powodów.

Po pierwsze: jedno źródło ciepła. Przez większość historii nikt nie miał czterech palników, więc wszystko musiało zmieścić się w jednym naczyniu nad jednym ogniem. Po drugie: wybacza. Dziesięć minut dłużej nie robi różnicy, składnik można dodać albo pominąć, a proporcje są elastyczne. Po trzecie: skaluje się — to samo danie robi się dla trzech i dla dwunastu osób. I po czwarte, moim zdaniem najważniejsze: nie wymaga zgrywania w czasie. Nie trzeba pilnować, żeby ziemniaki, mięso i warzywa były gotowe równocześnie, bo są w tym samym garnku.

Rodzin takich dań jest cztery i warto je rozróżniać. Zupy gęste, które są pełnym posiłkiem, a nie wstępem do niego. Dania duszone, gdzie mięso i warzywa dochodzą razem w niewielkiej ilości płynu. Dania z kaszą albo ryżem, gotowanymi razem z dodatkami, żeby ziarno wchłonęło smak. I zapiekanki, czyli to samo, tylko z wierzchem.

Zasada budowania jest we wszystkich czterech ta sama i jest jedyną rzeczą, którą trzeba tu umieć. Najpierw baza smaku: cebula, warzywa korzeniowe, to, co ma się zeszklić albo zarumienić. Potem to, co potrzebuje najdłużej — twarde mięso, suche strączki, kasza. Na końcu to, co potrzebuje najkrócej: zielone warzywa, zioła, nabiał.

Najczęstszy błąd polega na wrzuceniu wszystkiego naraz. Wynik jest zawsze ten sam: część rozgotowana na papkę, część twarda, a całość bez wyrazu. Danie jednogarnkowe nie znaczy „jednoetapowe”.

I jeszcze jedna rzecz, którą warto wiedzieć zawczasu: te dania są zwykle lepsze następnego dnia. To nie jest wada ani oznaka, że coś poszło nie tak — smaki potrzebują czasu, żeby się połączyć. Gulasz w niedzielę i gulasz w poniedziałek to dwa różne dania, i to poniedziałkowe jest lepsze.

Teraz o sprzęcie i tu wyjątkowo powiem bez żadnej ostrożności: to jest dokładnie ta kategoria, w której to urządzenie jest najlepsze. Wszystko w jednym naczyniu, mieszanie bez przerwy przez godzinę, brak przypalania na dnie, brak konieczności stania obok. Dania jednogarnkowe są jego naturalnym repertuarem i to na nich najczęściej pracuje w domach, do których wracam po latach.

Jedno zastrzeżenie, żeby było uczciwie do końca: bazy nie zarumieni. Cebula się w nim zeszkli, ale nie skarmelizuje, a mięso nie dostanie skórki. Przy części tych dań to jest połowa smaku. Dlatego przy gulaszu czy pieczeni warto poświęcić dziesięć minut na patelnię na początku, a resztę zostawić urządzeniu. To jest kompromis, który polecam najczęściej ze wszystkich.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeśli w domu królują zupy, gulasze i wszystko, co robi się w jednym garnku — powiedzcie to przy umawianiu. To najmocniejsza strona tego sprzętu i najlepiej zobaczyć ją na własnym daniu.

Do całego miasta i do wszystkich czterdziestu trzech wsi gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.