Przedstawiciel Thermomix Ośno Lubuskie – prezentacja u Ciebie w kuchni

Na przełomie XIX i XX wieku Ośno zasłynęło z czegoś nieoczywistego: z uprawy cebulek konwalii majowej. Miasto zyskało przydomek „konwaliowego”, tutejszych producentów nazywano „konwaliowymi królami”, a miliony cebulek rocznie jechały stąd na rynek europejski i amerykański. Według dostępnych przekazów uprawiano tu przed wojną także kwiaty, szparagi i porzeczki.

Ten ostatni trop jest dla mnie najciekawszy, bo szparag to warzywo, które ma w Polsce najgorszą prasę ze wszystkich. Uchodzi za drogie, trudne i „nie dla nas” — a żadna z tych trzech rzeczy nie jest prawdą.

Prawdziwa trudność jest tylko jedna: sezon trwa kilka tygodni wiosną i tyle. Kto go przegapi, czeka rok. To wszystko, co w szparagach jest naprawdę kłopotliwe.

Zacznijmy od rozróżnienia, które porządkuje resztę. Białe szparagi rosną pod ziemią, przez co są łagodniejsze w smaku — i trzeba je obrać, bo skórka jest łykowata. Zielone rosną na świetle, mają wyraźniejszy, trawiasty smak i obierania praktycznie nie wymagają.

Dla kogoś, kto próbuje pierwszy raz, wniosek jest prosty: zacząć od zielonych. Przy nich nie da się popełnić błędu z obieraniem, a błąd z obieraniem zniechęca najskuteczniej.

Główny błąd jest jednak inny i dotyczy obu rodzajów: przegotowanie. Szparag gotuje się bardzo krótko — krócej, niż podpowiada odruch — i przechodzi z jędrnego w nijaki dosłownie w jednej chwili. Nie ma tu marginesu, do jakiego przyzwyczaiły nas ziemniaki.

Drobiazg, którego uczą wszystkie kuchnie, a którego u nas się nie mówi: twardych końcówek nie odkrawa się na oko. Łodygę wystarczy złapać za oba końce i zgiąć — pęknie sama dokładnie tam, gdzie przestaje być łykowata.

Szparag lubi trzy rzeczy i nic poza nimi: tłuszcz, kwas i jajko. Masło, oliwa, cytryna, jajko w dowolnej postaci. Wszystko inne — mocne przyprawy, ciężkie sosy, dużo czosnku — po prostu go przykrywa, a płaci się za to za dużo, żeby go przykrywać.

Kto boi się je zepsuć, powinien piec, a nie gotować. Upieczone są bardziej wybaczające, a smak robi się głębszy. To najlepsza droga na pierwszy raz.

I rzecz, która idzie do kosza, a nie powinna: obierki i twarde końce są znakomite na wywar. Delikatny, wyraźnie szparagowy — to najlepszy sposób, żeby z drogiego warzywa wyciągnąć wszystko, a kosztuje tylko trochę uwagi.

Przy zakupie warto kierować się zapachem i sztywnością, a nie grubością. Szparag ma być prężny i pachnieć świeżo, a cienki nie jest lepszy od grubego — jest po prostu inny i szybciej się gotuje.

Teraz uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie obierze szparagów, a przy białych to jest właściwie cała robota — obieraczka i Twoje ręce, nic więcej.

Robi natomiast dwie rzeczy, które przy tym warzywie liczą się najbardziej. Gotuje na parze w temperaturze, która nie skacze — a ponieważ jedynym realnym zagrożeniem jest tu przegotowanie, pilnowana temperatura znaczy więcej niż cokolwiek innego. I robi sosy: holenderski, maślany, jajeczny — czyli dokładnie to, co szparagom towarzyszy od zawsze.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedzcie przy umawianiu, czy lubicie sosy do warzyw. Jeśli tak, pokażę je na miejscu — to jedna z rzeczy, w których urządzenie wypada najlepiej.

Do całego miasta i do wszystkich wsi gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.