Przedstawiciel Thermomix Zduny – prezentacja u Ciebie w kuchni

Pod koniec osiemnastego wieku w Zdunach pracowało około czterystu dwudziestu dziewięciu tkaczy. W całej Wielkopolsce szacuje się ich wtedy na około sześciuset. Miasto liczyło w 1772 roku blisko cztery tysiące osób.

Zaznaczę od razu dwie rzeczy, bo inaczej byłoby nieuczciwie. Obie liczby pochodzą z jednego opracowania, a ta druga jest szacunkiem — dlatego nie dzielę jednej przez drugą i nie podam Wam procentu. Fałszywa precyzja jest gorsza niż jej brak. Ale nawet bez procentu obraz jest wyraźny: niespełna czterotysięczne miasteczko trzymało większą część jednego rzemiosła w całym regionie.

Dla porównania, z tego samego opracowania: szewców było wtedy w Zdunach pięćdziesięciu czterech. Ośmiokrotnie mniej niż tkaczy. To miasto nie robiło wszystkiego po trochu. Robiło jedną rzecz i robiło jej bardzo dużo.

Ślad został do dziś, tylko w innym materiale: w Zdunach zachował się największy w Wielkopolsce zespół zabudowy małomiasteczkowej — sześćdziesiąt barokowych domów z siedemnastego do dziewiętnastego wieku.

Piszę o tym, bo w kuchni ocenia się nas po szerokości, a nie po głębokości — i to jest jedna z najbardziej niesprawiedliwych miar, jakie znam.

„Ja umiem tylko kilka rzeczy.” Słyszę to co tydzień, prawie zawsze z zażenowaniem. I prawie zawsze chodzi o cztery, pięć dań, robionych od lat, wychodzących za każdym razem, znanych na pamięć, dopracowanych pod konkretny dom i konkretnych ludzi. To nie jest „tylko”. To jest zawód wykonywany od dziesięciu lat.

Dopowiem, bo to leży blisko: pisałam już gdzie indziej o tym, czy warto mieć narzędzie do jednej czynności, i osobno o zestawieniu, w którym jedna pozycja ważyła więcej niż wszystkie pozostałe. Tu chodzi o coś trzeciego — o repertuar. O to, ile różnych rzeczy trzeba umieć, żeby uznać, że się w ogóle gotuje.

Ruch jest jeden i zajmuje minutę. Wypisz, co robisz częściej niż raz w miesiącu. Nie co potrafisz — co faktycznie robisz. Ta lista jest krótka i ma być krótka. To Wasze rzemiosło, a nie dowód braku pomysłów.

Uczciwie o drugiej stronie, bo skupienie ma cenę i Zduny ją w pewnym momencie zapłaciły. Kiedy jedna rzecz przestaje działać — znudziła się, zabrakło czasu, ktoś w domu przestał to jeść — nie ma czym jej podmienić i cały tydzień się zatrzymuje. Dlatego jedno albo dwa dania „na zapas”, robione rzadko, ale znane, są rozsądnym zabezpieczeniem. Nie dla szerokości. Dla spokoju.

I uczciwie o sprzęcie. Thermomix nie poszerzy repertuaru sam z siebie i nie po to jest. Obniża koszt spróbowania trzeciej albo czwartej rzeczy, jeśli ktoś tego chce — bo nie trzeba przy tym stać, a danie powstaje w jednym naczyniu. Jeśli ktoś nie chce, dwa dania robione dobrze to zupełnie dość, i nie będę udawać, że jest inaczej, żeby sprzedać urządzenie.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, które dwa albo trzy dania robicie najczęściej. Zaczynamy od nich — a nie od czegoś, co ma zrobić wrażenie.

Do całego miasta — także do części dawniej odrębnych, czyli Zdun Starych, Zdun Nowych i Sieniutowa — i do wszystkich wsi w gminie: Baszkowa, Konarzewa, Perzyc, Chachalni, Bestwina, Rudy, Rochów, Piasków, Katarzynowa, Helenopola i pozostałych. Wszędzie bez dopłaty.

Dwie uwagi. Językowa, bo nazwa jest podstępna: Zduny występują tylko w liczbie mnogiej, a dopełniacz brzmi „Zdun”, nie „Zdunów” — mówi się „do Zdun” i „w Zdunach”. Nazwa nie pochodzi przy tym od zdunów stawiających piece, choć tak się powszechnie sądzi: wiąże się z imieniem Zdunek, a najstarsze zapisy brzmiały Sdunki i Zdunków. I praktyczna: odrębna gmina Zduny jest też w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, więc przy umawianiu warto dopowiedzieć powiat krotoszyński.