Przedstawiciel Thermomix Żnin – prezentacja u Ciebie w kuchni

Żnińska kolej wąskotorowa ruszyła w 1894 roku i ma rozstaw szyn sześćset milimetrów. Normalny tor w Polsce ma tysiąc czterysta trzydzieści pięć — ten jest ponad dwa razy węższy. I nie zrobiono tego z biedy. Wąski tor był tańszy w budowie i, co ważniejsze, pozwalał na ciaśniejsze łuki, więc kolej mogła wjechać tam, gdzie normalna by się nie zmieściła. Woziła buraki i płody rolne, dziś wozi turystów.

Narzędzie dobrano do rozmiaru zadania. W kuchni robimy dokładnie odwrotnie.

Mamy jeden duży garnek, jedną dużą patelnię i używamy ich do wszystkiego, niezależnie od tego, czy gotujemy dla sześciu osób, czy podgrzewamy resztkę dla siebie. A naczynie nie jest neutralne — ono uczestniczy w gotowaniu.

Sos w szerokim garnku odparowuje za szybko, bo ma dużą powierzchnię styku z powietrzem. Ten sam sos w wąskim, wysokim naczyniu będzie się gotował dłużej i nie zniknie. Jeśli kiedyś z pół litra sosu zostały cztery łyżki, a przecież „wcale długo nie stał” — to nie był błąd czasu, tylko błąd naczynia.

Mała ilość na dużej patelni nie przykrywa dna. Tłuszcz w pustych miejscach zostaje bez niczego i przypala się, zanim jedzenie zdąży się zrobić. Dlatego dwa kotleciki na patelni do naleśników wychodzą gorzej niż sześć.

I ta sama rzecz z drugiej strony: zbyt dużo na zbyt małej patelni daje efekt odwrotny. Produkt puszcza wodę, woda nie ma gdzie odparować i zamiast smażenia dostajemy duszenie. Ten sam kotlet, ta sama temperatura, inny efekt — bo zmieniła się powierzchnia.

Z tego wynika rzecz, o której prawie nikt nie mówi: każde naczynie i każde urządzenie ma ilość minimalną, poniżej której po prostu nie pracuje.

Dotyczy to też Thermomixa i mówię to na prezentacji, zanim ktoś sprawdzi sam w domu. Poniżej pewnej ilości ostrza kręcą się właściwie w powietrzu — produkt rozjeżdża się po ściankach naczynia i nie wraca na dół. Bardzo małej porcji nie zmiksuje dobrze i to jest fizyka wirującego noża, a nie wada konkretnego egzemplarza.

Co z tym zrobić? Albo zrobić większą porcję i część odłożyć, albo sięgnąć po mniejsze narzędzie. Jedno i drugie jest normalne i obie odpowiedzi są uczciwe.

To nie jest argument przeciwko urządzeniu, tylko za znajomością jego zakresu — o górnej granicy, czyli o gotowaniu naprawdę dużych ilości, pisałam osobno przy innym mieście. Wąski tor pod Żninem też nie wozi węgla całymi składami i nikt nie ma o to do niego pretensji. Wie, do czego został zbudowany.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Powiedz przy umawianiu, dla ilu osób zwykle gotujesz — to realnie zmienia to, co warto pokazać, i pozwala uczciwie omówić obie granice: dolną i górną.

Do całego miasta — od rynku i okolic jezior po osiedla przy wylotach dróg. Dojeżdżam też do wsi w gminie.

Przy umawianiu wystarczy podać ulicę i numer domu albo nazwę miejscowości. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.