Przedstawiciel Thermomix Jeziorany – prezentacja u Ciebie w kuchni

Nazwę Jezioran zna w Polsce niemal każdy, kto kiedykolwiek słuchał radia — i prawie nikt nie wie, że to nie o te Jeziorany chodzi. Radiowa powieść „W Jezioranach” dzieje się w fikcyjnej wsi w okolicach Puław, na Lubelszczyźnie. Warmińskie Jeziorany nie mają z nią wspólnego nic poza nazwą. Same są za to miastem starym i konkretnym: lokację wystawił 5 lutego 1338 roku biskup warmiński Herman z Pragi, na prawie chełmińskim. Stoi tu gotycki kościół świętego Bartłomieja ufundowany w 1345 roku, kaplica świętego Krzyża z 1580, konsekrowana przez biskupa Marcina Kromera, i resztki zamku biskupów warmińskich — zniszczonego nie przez wojnę, tylko przez uderzenie pioruna w 1783 roku.

Miasto, które cała Polska zna wyłącznie ze słuchu i myli z zupełnie innym miejscem, jest właściwym adresem dla przepisu podanego przez telefon.

Bo mimo internetu, aplikacji i tysięcy blogów większość domowych przepisów wciąż przekazuje się ustnie. Przez telefon, przy stole, w drzwiach, przy okazji. Ktoś mówi, jak to robi, druga osoba słucha i kiwa głową. A potem staje w kuchni i okazuje się, że wie mniej, niż jej się wydawało.

Ginie przy tym zawsze to samo i da się to wyliczyć. Po pierwsze ilości — bo nadawca zwykle nie mierzy, tylko sypie. Po drugie kolejność, bo opowiada się o daniu, a nie o krokach. Po trzecie temperatura, o której prawie nikt nie mówi. I po czwarte to, co dla nadawcy oczywiste.

Ta czwarta rzecz jest najgroźniejsza. Osoba, która robi coś od trzydziestu lat, nie powie, że mąkę przesiewa, że mięso wyjmuje z lodówki godzinę wcześniej albo że ciasto musi odpocząć — bo dla niej to nie jest część przepisu, tylko część rzeczywistości. Nie ukrywa tego; ona po prostu tego nie widzi.

Przy zamkniętym naczyniu takie braki bolą mocniej niż przy garnku i mówię to bez owijania. Gotując w garnku, widzicie, że coś jest nie tak, i reagujecie w trakcie. Tutaj wszystko rozstrzyga się na wejściu, a wynik poznajecie na końcu.

Dlatego, gdy ktoś dyktuje Wam przepis, warto zadać trzy pytania, które wyciągają dokładnie to, co ginie. Ile tego jest — najlepiej „ile mniej więcej, w szklankach albo łyżkach”. Co idzie pierwsze do garnka. I po czym poznajesz, że gotowe — bo odpowiedź na to ostatnie jest zwykle najcenniejsza i brzmi w rodzaju „jak zacznie odchodzić od ścianek”.

I rzecz najprostsza, a najczęściej pomijana: zapisać od razu, w trakcie rozmowy. Nie po. Nie „zapamiętam”. Zapis zrobiony w trakcie zawiera te dziwne zdania, które nadawca powiedział mimochodem — i to właśnie one okazują się potem najważniejsze.

I granica: nie poprawiam cudzych rodzinnych przepisów. Jeśli przy spotkaniu okaże się, że w Waszym domu coś robi się inaczej, niż ja bym zrobiła, to nie znaczy, że robi się źle. Przyjeżdżam z urządzeniem, a nie z korektą tego, co przekazano Wam w rodzinie.

Zadzwoń albo napisz SMS. Możesz też zostawić kontakt w formularzu i wskazać porę oddzwonienia.

Jeżeli macie rodzinny przepis, który znacie tylko ze słyszenia — weźcie go na spotkanie. Przejdziemy go razem i spiszemy tak, żeby dało się go powtórzyć.

Do całego miasta i do wszystkich dwudziestu dwóch sołectw gminy. Dojazd jest wszędzie bezpłatny.

Przy umawianiu wystarczy podać miejscowość i ulicę albo numer domu.